Na het met toch wel grof geweld laten verwijderen van de verstandskies gisteren is mijn wereld even heel klein. De pijn kwam gedurende de dag steeds meer opzetten en mijn tweede zakje met pijnstillerpoeder bleek niet sterk genoeg om alle aanwezige pijn weg te nemen. Ook had ik een soort van honger, maar eten leek een onmogelijke opgave en mijn fruit-yoghurt-blender-sapjes en tomatensoep bleken mijn maag niet voldoende te vullen.

Slapen is goed. Slapen is helend. Slapen is er een aantal uren niet bewust bij zijn. Slapen ben ik relatief vroeg gaan doen en heb ik tot het eind van deze ochtend volgehouden. Mijn wang bleek nog steeds opgezwollen. Niet alleen ziet dat er wat misvormd uit, het staat bepaalde dingen nogal in de weg.

Tijdens mijn korte tochtje in de buitenwereld –op weg naar meer vloeibaar en makkelijk eten en meer fruit om te blenderen- raakte ik in een kort gesprekje met een bekende. Praten bleek niet makkelijk te gaan, vooral lachen en bepaalde gezichtsuitdrukkingen hadden het er maar moeilijk mee. Pijn is een groot woord, maar onaangenaam zeurend voelde het wel. En een beetje statisch voelde het. Vergelijkingen met een botox-gezicht kwamen in me naar boven. Alleen dan een stuk minder symmetrisch, aangezien mijn ene wang even dikker is dan de andere.

Ik ben benieuwd naar wat er komen gaat. En wacht het af. In mijn tijdelijk hele kleine wereld.