Bang wil ik het niet –meer- noemen, maar naar de tandarts gaan is niet echt een van mijn favoriete bezigheden. Los van de eventuele pijn en ongemak die sommige handelingen nu eenmaal geven, voel ik me altijd zo machteloos in zo’n stoel. Mijn belangrijkste communicatieorgaan staat wagenwijd open en doet even niet mee. Even iets zeggen zit er gewoon niet in. En dat benauwt me.

Morgenvroeg moet ik me er weer even aan overgeven. En komt er een nieuwe ervaring bij. Hoe het kan voelen om een onderste verstandskies die er bijna niet door is en geen ruimte heeft eruit te laten halen bij de kaakchirurg. Er zijn verhalen van mensen die zeggen dat het allemaal meevalt en die de dag erna al geen pijn meer hadden en alles gewoon konden eten. Er zijn verhalen van mensen die wekenlang alleen maar vloeibaar voedsel konden eten en een tijdje met een opgezwollen kaak hebben rondgelopen. En er zijn talloze varianten van verhalen daar tussenin.  

En ik ben benieuwd welke kant van het verhaal ik zal ervaren.