En ineens was daar de zon. Veel zon. Mensen trokken naar buiten. Samengeschoold op kleedjes in het park. Drinken en zelfgemaakt eten erbij. Luchtig kletsen en serieus praten. Staren in de ruimte. Zwaaien naar bekenden. Zonnebril op.

Een dag later was daar een strandje. Op loopafstand, alleen even de brug over wandelen. Sjokkend, met een toevallig samengestelde gelegenheidsgroep mensen van het uitgaan en daarbuiten. Insmeren. Onwennige witte benen en armen op handdoeken. Luchtig kletsen en serieus praten. Puzzelen. Schaduw in. De zon achterna. Uren tikken voorbij in dit stukje niemandsland, tijdelijk bevolkt door deze bewoners.

Het eigen tempo van de zomermaanden. Dit jaar al in april.