Mensen fascineren me. Met regelmaat verbaas ik me zowel over mezelf als anderen.

De dingen die worden uitgesproken. De dingen die worden verzwegen. De woorden die komen, maar de strekking niet dekken. De zinnen die verteld worden en die anders dan bedoeld worden gehoord. Het eigen perspectief van waaruit de mensen alles bekijken.

Mensen zijn er wonderbaarlijk goed in om zichzelf voor de gek te houden. Eerst en vooral zichzelf. Overtuigd zijn dat je meent wat je zegt, terwijl de zelfverzekerd klinkende woorden juist onzekerheden proberen te verbloemen.

Er zijn woorden. Intonaties. Insinuaties. Kleine nuances in een gezicht. De woorden tussen de regels.

Centraal staat de mens. Die gehoord wilt worden. Geliefd wilt zijn. Begrepen wilt worden. Geaccepteerd wilt worden in het bestaan.