Ik liep op de stoep. In tegenovergestelde richting liep een man. Met iets in zijn hand. Een paspoort. Hij glimlachte, hield het paspoort open en zei me half vragend dat ik vast niet degene was die op de foto stond. Ik keek voor de zekerheid even. Nee. Ik was het niet. Gevonden? Ja. Succes ermee dan.

En op de een of andere manier zag de man eruit alsof hij niet van plan was om het paspoort bij de gevonden voorwerpen op een politiebureau af te leveren, aangezien het een mooi excuus was om ieder meisje in de stad aan te spreken.