Gelukkig kom ik zelden in een ziekenhuis. Slechts een keer voor mezelf (keelamandelen eruit toen ik 19 was) en gedurende mijn leven een paar keer vanwege een ziek familielid.

Vandaag was ik er. Voor mezelf. Afdeling Mond- en Kaakchirurgie. Mijn onderste verstandskiezen hebben niet echt de ruimte om te groeien, dus trekken is geen optie.

Na even wachten werd er met een supersonisch ronddraaiend röntgenapparaat een foto gemaakt van mijn gebit. Na weer even wachten (de Weekend is best vermakelijk leesvoor op zijn tijd) kwam ik bij de arts terecht. Samen hebben we mijn röntgenfoto bekeken, hij heeft een kijkje in mijn mond genomen en vervolgens heeft hij uitgelegd hoe het eruit halen in zijn werk zal gaan. Dat het wegboren van een stukje bot aan beide kanten vooral veel lawaai maakt, maar vanwege de verdoving uiteraard niet pijnlijk zal zijn.

Het was een aardige arts die alles begrijpelijk uitlegde. En dagelijks zijn er vele mensen die dezelfde behandeling ondergaan. Maar toch. Tegen die tijd zal ik er niet echt naar uitkijken. Ik vind het maar niks als er iemand aan het boren en wrikken is in mijn mond. Over ongeveer vier weken is de eerste behandeling, drie weken later zal mijn laatste verstandskies mijn mond verlaten.