Ergens in mijn leven heb ik mezelf voorgenomen om te doen wat ik leuk vind en wanneer ik het leuk vind. Dat is mede gegroeid doordat ik zoveel mensen om me heen dingen zag doen, die ze helemaal niet leuk vinden ‘omdat het zo hoort’ of ‘omdat je dat nu eenmaal zo doet’. Dat leek mij nooit echt de beste manier om je eigen leven in te vullen. Dus ging ik dat anders doen.

Een aantal dingen echter zijn gewoon niet leuk, maar moeten toch gebeuren, zoals poetsen en de vuilnis buitenzetten. Deze gebeurtenissen stel ik vaak zo lang mogelijk uit en doe dat vervolgens met tegenzin.

Tijdens mijn studie vertelde een docent dat alles wat je doet, leuk kan worden, door het zelf leuk te maken. Als je iets doet met tegenzin zal het langzamer gaan en vervelender voelen, dan als je jezelf ergens overheen zet en er het positieve in ziet.

Gisteren las ik in een interview met een schrijfster dat schrijven vooral een kwestie van discipline was. En dat woord blijft nu in mijn hoofd rondspoken. Discipline.

Door mijn wil om te doen wat ik leuk vind, wacht ik vaak tot ik de juiste bui of het goede gevoel ergens bij heb voordat ik ergens enthousiast mee aan de slag ga. En zo heel langzaam begint het tot me door te dringen dat ik mezelf wellicht tekortkom door alles zo veel mogelijk te doen als het moment goed voelt. Dat om te kunnen bereiken wat ik echt zou willen, ik soms beter gedisciplineerd ergens voor kan gaan zitten, om zo een stap verder te kunnen.

Laat ik het eens een tijdje proberen.