De supermarkt is eigenlijk ook maar een weerspiegeling van het echte leven.

Zo op vrijdagmiddag kan het er best druk zijn. En hoe handig ook, die grote karren die ze hebben ontworpen zodat wij argeloze klanten denken dat we meer en meer nodig hebben, zijn vooral groot. Dus als er mensen naast hun karren in een gang staan te turen welk soort ketchup ze vandaag eens zullen kopen, kan het wel eens krap worden als er iemand met ook een kar verder wil lopen. Nu ben ik de beroerdste niet en ik wil mensen al helemaal niet storen in hun boodschapbeslommeringen, dus zonder enige moeite duw ik de kar die in de weg staat een klein beetje aan de kant, zodat ik en mijn kar verder kunnen. Vreemd toch dat in plaats van dankbaar of gewoon neutraal, de eigenaresse van de weggeduwde kar zowaar een beetje bozig lijkt. Boos omdat ik haar kar, die nu eenmaal in de weg stond, een stukje verder duwde. Ze heeft geluk dat ik geen hedendaags onaangepast mens ben, dan was ik namelijk gaan schelden, tieren en had mevrouw zonder pardon met haar neus in het ketchuprek geduwd. Maar neen, zo ben ik niet. Dus ik glimlach nog eens en hobbel met mijn kar verder door de supermarkt.