Een vorig stukje en vooral de reacties daarop, roepen meer woorden van mijn kant op.

Ik ben veel en graag onder de mensen. Mede door mijn vrijwilligerswerk en mijn favoriete manier van vrijetijdsbesteding ben ik vaak op plekken en gelegenheden waar je relatief snel met anderen aan de praat komt. Sneller dan bijvoorbeeld in een willekeurige supermarkt (al raak ik zelfs daar soms met mensen aan de praat, over de drukte of welke pizza ik vooral niet moet nemen).

Leuke mensen leren kennen is leuk. En als vrijgezel zijnde is het leren kennen van leuke jongens extra leuk. Een heimelijk verlangen naar romantiek. Avontuur. Al zolang ik me kan herinneren ben ik snel gecharmeerd van jongens. Ik kan snel onder de indruk zijn. Vaak ebt dat weg. Soms blijft dat hangen.

Soms komt er iets leuks uit voort. Vaak vermoei ik zelfs mezelf ermee. Men zucht soms als ik weer enthousiast praat over een leuke ontmoeting. Men zegt soms dat ik gewoon snel het goede en leuke in een mens zie en dat het een bijzondere eigenschap is.

Ik heb ze best vaak. Voor het moment bijzondere ontmoetingen. En ik heb geen zin om als een radeloze, vasthoudende overenthousiasteling er altijd wat mee te doen. Ook omdat ik erin geloof dat als er echt iets te gebeuren staat, het min of meer vanzelf gaat. Min of meer. Maar tekenen zijn soms maar lastig te doorgronden. Net zoals mensen. Vandaar de vraag in dat vorige stukje schrijven.