Na een gezellig weekend wilde ik zondagavond op de beheerderpagina van mijn site kijken. Gewoonlijk gaat dat inloggen automatisch, maar deze keer moest ik mijn naam en wachtwoord intypen. En ik wist niet meer wat het was. Ik heb zoveel inlognamen en wachtwoorden op allerlei sites, dat ik diverse combinaties probeerde tot hij zichzelf uit veiligheid voor 24 uur blokkeerde. Gelukkig had ik niet echt iets te melden verder.

Ik merk dat ik bijna vergeet om aan iedereen te laten weten dat mijn eerste artikel in het lokale krantje stond, dat afgelopen woensdag verscheen. Door een vreemde speling van het lot weet de bezorger mijn brievenbus de laatste weken niet meer te vinden. Vanwege ziekte en wat kwaaltjes ben ik pas vrijdagmiddag naar een afhaalpunt geweest. Eenmaal thuis de krant doorgebladerd en daar vond ik mijn artikel. Het intro was veranderd en verder wat kleine dingen, maar het voelde nog wel echt als mijn tekst. Alleen jammer, zo jammer, dat mijn naam er niet bij stond. Weggevallen denk ik. De euforie van het plaatsen blijft daardoor nogal achterwege bij me. Voelt het niet zo echt. De eindredactie heb ik om opheldering gevraagd, het wachten is op een antwoord. Mijn motivatie om voor dit krantje te schrijven is door deze twee dingen ineens gedaald. Het kan verkeren.