Een van mijn nieuwe brillen is heel donkerbruin, redelijk vierkantig en heeft van die dikke poten. Zo'n bril die ik altijd al had willen hebben, maar nooit eerder heb gehad, omdat het zo'n prominent aanwezige bril is. En daar heb ik niet altijd zin in, aangezien ik alle uren dat ik niet slaap dat ding op mijn neus heb staan.

Deze keer kon ik er twee uitkiezen. Waaronder eerdergenoemde.

Vandaag liep ik er voor het eerst mee buiten. En de dikke poten bleken zowel een nadeel als voordeel te bevatten. Het nadeel is dat mijn zij-aanzicht voor een groot deel ontnomen wordt. En het voordeel is dat mijn zij-aanzicht voor een groot deel ontnomen wordt.

Voor iemand als ik, die automatisch overuren maakt met haar ogen om alles en iedereen om haar heen vliegensvlug te zien, was het stiekem een verademing om niks te kunnen zien vanuit mijn ooghoeken. Een soort oogkleppen dus. Lekker rustig.