Vannacht was alles zo mooi en goed in mijn droom, dat ik eigenlijk echt niet op wilde staan. Mijn droom:

Mijn zus en een vrienden waren blijven slapen. Ik werd wakker en was jarig (dat is niet nu hoor, in het echte leven) en als verrassing hadden zij, vrienden en familie mijn hele huisje opnieuw ingericht. Ik was er gewoon doorheen geslapen en stapte 's ochtends mijn nieuwe leefomgeving in.Het was perfect! (en een stukje groter dan het in het echt is, maar dat terzijde) Alhoewel niet mijn kleuren, was alles in het rood-zwart-grijs en hout en dat was mooi. Alles zat in kasten of laatjes of opbergmappen. Alles deed het gewoon. Het zag er mooi uit. Gesorteerd. Rustig. Geordend. Huiselijk. Af.

En nu ben ik wakker. Zit ik in mijn rommelige, niks-past-bij-elkaar en heel-veel-doet-het-net-niet-goed-spullen en baal. Weet dat mijn huisje echt geen perfectie kopie van mijn droomhuisje hoeft te zijn. Weet wel dat ik echt eens moet opruimen. Drastisch weggooien. Dingen anders neer moet zetten. Om te zorgen dat mijn eigen huisje de plek is waar ik het beste tot rust kan komen. Dat wil ik al eeuwen.

Maar er is iets wat me op de een of andere manier altijd tegenhoudt om het goed te doen, dat opruimen. En ik weet niet precies wat het is. Maar ik weet het bijna. Ik denk dat ik er ondertussen wel klaar voor ben. Na zo'n droom.