De vijver in het park was bevroren. Rondom een eilandje in het midden van de vijver was er gewoon water. En daar zwom de witte zwaan. Tot ze niet meer verder kon, door de onzichtbare koude grens die er ineens was. Midden in die vijver. Ze bleef het proberen, keer op keer. Tot die rand van tot waar ze kon zwemmen. Ze leek een beetje gedesoriënteerd door die onzichtbare grens midden in haar vijver. En ze bleef tegen die grens aan zwemmen. Keer op keer.