Krak, zei de bril.

Waarschijnlijk ken ik mijn eigen krachten niet. Of heeft mijn bril er geen zin meer in. Feit is dat ie sinds vanmiddag ineens uit twee delen bestaat. Zowaar de twee keer in drie jaar tijd dat dit me overkomt. Vervelend. Vooral omdat dit al mijn reservebril was, aangezien mijn eigenlijk echte bril afgelopen zomer ineens kwijt is geraakt. (Hopelijk zo’n ‘once in a lifetime’-ervaring) En ik sinds die tijd verzekeringsgewijs allang een nieuwe uit had mogen kiezen. Het kwam er alleen steeds niet van.

Kwestie van vakanties. Kwestie van eigenlijk geen geld hebben (niet alles wordt vergoed). Kwestie van stiekem twijfelen tussen lenzen en bril. Het lot heeft me vandaag gedwongen. Mijn ogen zijn opgemeten. Nieuwe montuur ga ik morgen met een vriendin uitzoeken (ondoenlijk om in mijn eentje te bepalen welk montuur ik de komende twee jaar op mijn neus zal zetten).

Mijn huidige bril is vakkundig met secondelijm aan elkaar geplakt. Dus of iedereen de komende week goed wilt uitkijken met tegen mij op botsen en me goedaardige knuffels geven waarbij mijn hoofd en bril klem komen te zitten. Liever even niet doen. Dank u.