Het stormt. Hard. De hele dag al. Wat een chaos in het land.
Zoals u kunt zien op tv. Op internet. Wellicht om u heen.

Voor mij persoonlijk viel het gelukkig wel mee.
Vanmiddag met de bus naar de tandarts.
Terug naar huis via de stad. Biebboek moest terug. Boodschappen waren nodig.
Kletskladderzeiknatgeregend en verwaaid kwam ik thuis.
Alle natte kleren te drogen gehangen.
Me verbaasd over hoe ver de boom voor mijn raam door kan buigen zonder naar binnen te waaien.
Vol verbazing gekeken naar de stormbeelden op tv. Keer op keer.
Met tape, vuilniszak en handdoeken in de weer om te zorgen dat de naar binnen gutsende regen via mijn ventilatierooster niet mijn computer en vloer verregent.

’s Avonds was het tijd om te gaan werken in de concertzaal.
De vraag was hoe daar te komen.
Fietsen werd door iedereen afgeraden.
Bus dan maar.
Veel mensen op station. Geen bussen.
Terug naar huis lopen. Moest een straatje om van de brandweer, vanwege gevaar voor vallende dingen in die straat.

Blij veilig binnen te zijn.
Ramen dicht. Verwarming aan.
En verder kijken naar de stormbeelden op tv. Keer op keer.