Weken geleden kreeg ik een stokje.
Vandaag was ineens de tijd daar om erover te schrijven.

Noem vijf dingen op die niemand (nog) van je weet.

Ik ga eens even over mezelf uit de school klappen.
Er zit er een bij, daar weten slechts een handjevol mensen van. Misschien wel minder.


Vroeger, toen ik een jaar of zeven, acht was, had ik een hekel aan douchen. Met tegenzin ging ik heus wel douchen als mijn ouders dat wilden, maar het ging nooit van harte. Op een dag had ik er echt geen zin in.
Ik verstopte mij onder de bank in de woonkamer. Tegen de tijd dat mijn moeder ontdekt had waar ik was, wilde ik er niet onder uit komen en voor die dag heeft ze het maar zo gelaten. De opmerking dat ik nu veel meer tijd en energie gebruikt had, dan als ik gewoon even was gaan douchen, klopte natuurlijk ook.
Maar dit moest gewoon even zo.


Vroeger, toen ik een jaar of 15 was, was ik tijdens de zomer aan het tienertoeren. Met een vriendin uit een andere stad waren we in een weer andere stad. Vraag me niet waarom, maar ik had het idee bedacht om sokken te jatten bij een warenhuis. Hele mooie, gebloemde.
Ik had het lef en nam ze mee. Samen stonden we buiten. Met een gevoel van euforie, schaamte en opluchting. Mijn vriendin wilde eigenlijk ook wel zo’n sokken. Dappere ik zou het nog een keer doen. Ik vond die man met die koptelefoon tussen de sokken niet op z’n plek daar. Maar ik stopte nog een paar in mijn tas, deze keer haar maat. We wilden buiten net opgelucht ademhalen, toen we beiden een hand op onze schouders voelden: ‘beveiliging, lopen jullie even mee’.
Daar zaten we dan. In een kamertje. Te wachten op de politie. Die kwam. En ons meenam in een busje. Naar het bureau. Maar het was zaterdagmiddag. En de politie vond het wel best. En zo crimineel zagen we er niet uit verder. Dus na een paar blokken rijden, ging de deur open en na een welgemeend ‘nooit meer doen he’ mochten we weer de vrijheid in.
Het hielp wel. Ik heb het ook nooit meer gedaan.
En mijn paar sokken lang gedragen. Want die zaten al die tijd in mijn tas.


Ooit, toen ik een jaar of 22 was, ging ik voor een internationale meeting naar Zweden. In een blokhut met allemaal mensen waren we aan het schrijven, lachen, workshops aan het doen, door het bos aan het wandelen.
Er was een Zweedse jongen die mijn aandacht had getrokken. Hij was mooi en leuk. In de blokhut zat een sauna.
Ik heb niks met sauna’s want ik heb niks met naakt zijn tussen de mensen én ik kan niet zo goed tegen warmte. Maar een groepje mensen ging de sauna in. Waaronder die leuke jongen. Dus ik ging ook. Je bent tenslotte niet iedere dag in Zweden. Het was warm, maar te doen. Beetje zweten en kletsen met zijn allen. Tijd om eruit te gaan. Koude douche na, want dat hoort zo.
Ik voelde tintelingen in mijn hoofd. Voelde dat er iets niet helemaal goed ging met me. Maar ik was naakt en wilde zo snel mogelijk kleren aan, daarna zag ik wel verder.
*Pats*
Flauwgevallen, recht voorover op de stenen vloer.
Pas toen ik mijn kleren aan had, kwam ik echt weer bij.
Lichte hersenschudding en een dode tand waren het gevolg.

Bij nader inzien, vind ik drie ontboezemingen deze keer wel voldoende.
Het zijn zo’n verhalen allemaal, daar kan men wel even mee vooruit.