Verstrooid en gehaast lijken me aan de orde.

Als je snel je rode handschoenen in je tas propt en er eenmaal buiten achter komt dat je met je rode sokken van gisteren in je hand staat.

Om mijn oud papier-stapel niet nodeloos te laten groeien en omdat ik er toch amper in zou kijken, heb ik zo'n sticker op mijn brievenbus. Geen reclame.

En nu vraag ik me af of de bezorger (m/v) van gisteren de sticker niet heeft gezien, het verkeerd heeft begrepen, mij wilde stangen of gewoon een rotdag had.

In plaats van geen, kreeg ik namelijk zowaar twee pakketjes reclamefolders.

Na het doorbladeren, was ik er weer dubbel van overtuigd dat ik ze toch echt kan missen in mijn leven.

Een mens van briefjes, dat ben ik.

Mijn hoofd zit snel vol, dus zoveel mogelijk haal ik er uit. Mijn huis ligt dan ook vol met briefjes vol dingen die ik moet doen, wil doen, waar ik aan moet denken en wat ik niet mag vergeten. Het zijn alleen zoveel briefjes vaak, dat ik alsnog de helft vergeet.

Hoe handig zou het zijn als er een soort van post-it pop-up in mijn beeldscherm verschijnt, zodra ik mijn computer aanzet. Met daarop in ieder geval de dingen die ik op mijn computer wil en moet doen.

Zodat die vaker en eerder uitkan en ik bergen van tijd over heb voor al die andere dingen.

De laatste dagen lijk ik zoekende, al weet ik zelf niet precies naar wat en het zal me dan ook benieuwen wat ik uiteindelijk ga vinden.

Je hebt van die dagen.

Een mooi moment om weer eens te kijken naar de mensen die al zoekende op internet op de een of andere manier op mijn site terecht zijn gekomen. Alhoewel volgens mij weinig mensen de schoonheid, kneuterigheid, lol en de fascinatie van deze zinnen, de zoekende mensen en vooral de wondere wereld daarachter lijkt te zien. Behalve ik. En jij dan misschien.

 

soms weet ik even niet meer of ik erbij ben en leef

radslag slecht voor lichaam

zonnebank mobiel gerinkel

hoe werken elektrische deuren in supermarkten

seks met afzuigslangetje

waarom krijgen mensen een rood hoofd

leuke kapsels voor doordeweeks

begonnen te brillen

hoe videotheek rendabel maken

angst om bij een ander te eten, spijbelen

knutselen met hooi

soms komt bij mij de vraag of het liefde of tijdverdrijf blijkt te zijn

Zo ver woon ik niet van het centrum, dus afhankelijk van mijn bui, tijd en het weer wissel ik af tussen fietsen of lopen als ik ergens moet of wil zijn.

Soms, heel soms, gaat dat mis.

En sta ik na een kleine wandeling met mijn tas vol boodschappen al voor mijn deur, terwijl ik me ineens besef dat mijn fiets nog bij de winkel staat.

Mijn dagelijks aangeraden hoeveelheid beweging ga ik wel halen vandaag.

Mijn wekker bleek deze week ineens stuk. Mijn trouwe wekkerradio, die me al sinds jaar en dag wakker maakte met de muziek van 3FM, bleek ineens geen geluid meer te produceren.

Sinds een paar dagen word ik wakke gemaakt door het biepbiepbiepbiep van mijn reiswekkertje.

Eigenlijk staat wakker worden met elke variant van biepbiepbiepbiep garant voor het aanzwengelen van een latent aanwezig ochtendhumeur.

In combinatie met mijn reiswekkertje valt het mee, aangezien dit biepbiepbiepbiep met herinneringen aan vakanties, plezier, verre eilanden, bijzondere bestemmingen, avontuur en vrijheid gepaard gaat.

Ik ga wel snel een nieuwe wekkerradio kopen, voordat dit biepbiepbiepbiep me doet denken aan de ongemakken van te vroeg naar mijn zin opstaan.

De regelmatige lezers en de mensen om me heen, weten er alles van: ik heb jaren en jaren veel gedoe gehad op banen(zoek)gebied. Banen kwamen, banen gingen. Ik wist niet wat ik wilde, ik werkte maar wat in de rondte, zat met periodes zonder werk. Al jaren structureel leven van minimuminkomen.

Gedoe dus.

Sinds begin dit jaar ben ik bezig geweest met loopbaancoaching, ontdekken, uitzoeken, beter weten wat ik wil, durven vragen en gerichter zoeken. Dat heeft me sinds deze zomer baan 1 en baan 2 opgeleverd. Beide leuke, beiden part-time. Het levert samen niet genoeg geld op om eens tegen, laat staan boven dat minimuninkomen te komen. En ik heb nog uren 'over' ook. Dus ik ben op zoek naar baan 3.

Deze week heb ik ineens maar liefst drie sollicitatigesprekken, bij twee verschillende organisaties. Ik ben benieuwd of ik het wat vind. Wat ze kunnen bieden. Of ze mij wat vinden. Of een van de banen zou passen bij mijn andere banen. Of het iets gaat worden.

Hoe mooi en anders zou het zijn, om zowaar eens een jaar af te kunnen ronden met het idee dat alles goed én leuk geregeld is op geld- en banengebied! Ik ga mijn best doen en hopen. Ik ben er klaar voor.

Wordt vervolgd...

Alhoewel erg logisch, is het stiekem toch verrassend om te merken dat je ook echt verandert, als je een aantal dingen aan en in je leven aan het veranderen bent.

Je hebt van die momenten dat je ineens merkt dat de dingen die eerst logisch waren, ineens niet meer vanzelfsprekend zijn.

Het voelt alsof de grond waarop je gewend was te staan, langzaamaan wegvalt.

 

En er daaronder een vele vastere, fijne, beter passende bodem voor je klaarstaat. Die beetje bij beetje de kans krijgt om je houvast te geven.

Zowel mijn hoofd als mijn huis zitten nog wat vol met gedachtes, vuile was die bijna klaar is, verhelderende inzichten die nu een weg moeten vinden op het vasteland, een half onopgeruimde tas en vele, vele foto's van het weekend die ik wil uitzoeken, sorteren, her en der plaatsen en doorsturen.

Een van mijn mede-weekend-Terschellingers heeft haar versie in woorden omgezet. En op wat details na, voelde mijn weekend bijna net zo. Mooi was het. De tijd leek langer te duren op een goede manier. En spiegels werken twee kanten uit.

Een keer eerder was ik er in de winter. Jaren geleden, hartje winter, om in een kampeerboerderij Oud & Nieuw te vieren.

Drie keer eerder was ik er tijdens de lente. Om vrijwilligerswerk bij de kassa te doen tijdens Oerol. Veelal zonnige foto’s waren afgelopen jaar het gevolg.

Nu ga ik nu. Met vier andere mede-kassa-vrijwilligsters die ik inmiddels al jaren ken. Een weekendje weg. Koud, herfst, uitwaaien, banjeren door het zand, bikkelen op de fiets, optimaal genieten van het ligbad in het huisje. Gezellig en ongedwongen kijken naar wat het eiland in de winter te bieden heeft.

In het algemeen is het zo dat de gemiddelde mens doordeweeks werkt en in het weekend dan volop tijd heeft voor de leuke dingen.

Waarom krijgen in bijna alle jaaragenda’s de weekenddagen dan zo weinig schrijfruimte vergeleken met de doordeweekse dagen?

Binnen. Buiten. Kou. Warmte. Aandacht. Evenwicht. Helpen. Denken. Voelen. Plaatsen. Beseffen. Klaarstaan. Geven. Ontvangen. Zijn. Gewoon. Herkennen. Erkennen. Weten. Vergeten. Graven. Ontdekken. Gevoelens. Rijtje. Zitten. Schrijven. Herinneren. Bezinken. Stilstaan. Gaan. Doen. Verzuchten. Glimlachen. Berusten.  

 

Gewoon. Zijn.

De mensen die na de reclame bleven kletsen en opmerkingen over wat ze zagen steeds net te hard maakten omdat ze leken te willen dat alle acht vrienden op de achterste rij het konden verstaan, leken maar niet door te hebben dat alle andere aanwezigen in het kleine bioscoopzaaltje van het filmhuis zich logischerwijs aan hun stoorden.

Eerst waren er een aantal ergerlijke blikken van diverse mensen naar achter toe. Gecombineerd met een paar keer ‘sssst’. De mensen op de achterste rij gaven maar geen sjoege en ze bleven te horen. 

Bij een Hollywood-aktiefilm zou het wellicht minder zijn opvallen, maar bij een indrukwekkende film als deze was het extra storend. Terwijl ik verbeten probeerde om me op de film te concentreren, kon ik het niet helpen om steeds even afgeleid te raken zodra er iemand weer iets zei. Een inwendig borrelende ergernis kon niet genegeerd worden en resulteerde erin dat ik me met een vriendelijk doch dwingende blik naar achteren boog, vergezeld door een ‘kunnen jullie misschien stil zijn? Dankje’. Eindelijk leken ze zich zowaar  aangesproken te voelen en werden ze stil.

De film was mooi en indrukwekkend.  

De mensen die zich zo gedragen in een filmhuis, vind ik weinig indrukwekkend, eerder erg respectloos naar de andere bezoekers en de film toe.

Vroeger.

Wilde je groter worden. Zelf beslissingen maken. Geen ouders of leraren die je vertelden wat te doen en te laten. Zelf bepalen wanneer je ging slapen. Zelf bepalen wat te eten. Zelf bepalen wat die dag te doen. Alles zelf doen.

 

Nu.

Zou je willen dat je weer even klein kon zijn. Dat iemand anders vertelde wat je moest doen en laten. Dat je geen weet had van problemen in de wereld om je heen. Dat administratie iets was wat je ouders deden. Dat geld of het gebrek daaraan een abstract begrip was. Dat gezond zijn een logisch iets was.

Ik verzamel zinnen. Zo kan ik het wel stellen. Zinnen die ik zelf bedenk. Die ik op tv hoor. Die ik iemand hoor vertellen. Die ik in een boek lees. Zinnen die ineens naar boven komen.

Ik heb vele opschrijfboekjes. Om al die zinnen, gedachtjes en andere schrijfsels op te schrijven.

Ik blader ze soms door. En zo vond ik een opschrijfboekje uit 2000/2001 met een los blaadje erin. Met daarop een paar zinnen waarvan ik nu uiteraard geen idee meer heb hoe ik daaraan kom. Intrigerend is het wel.

Ja, en toen ging ik dus dood. Dat is nog wat hoor, doodgaan. Gedoe. Wordt je in zo’n koelkast gelegd, gaan ze je opmaken en mooi aankleden. Komen ze naar je kijken. Allemaal huilen. Sommige niet en dat is dan ook zo stom om te zien.

Ik vertypte me. En zag ineens het woord feestlelijkste in een van mijn zinnen staan. Nog nooit gehoord. Nog nooit gebruikt. Maar de automatische spellingscontrole keek en vond dat het een echt bestaand woord is.

Ik denk aan de vele high school films die ik heb gezien. Van die films, waar de populaire mensen mooi zijn en de niet populaire mensen slap haar hebben, altijd net iets te dik zijn en standaard een bril op hun hoofd hebben. Met kleren die net niet zitten. En een hoofd dat te snel rood kleurt als de aandacht onverhoeds wordt getrokken. Een onhandigheid met het eigen lichaam en de eigen houding vergeleken met alle andere tieners in de buurt die zichzelf altijd wel een houding lijken te geven.  

Ik zie ineens mezelf staan. Ik, als beginnende tiener, met de onhandigheid van mijn eigen lichaam. Met bril. Met een teveel aan kilo’s voor de kleine lengte die ik had. Met een standaard onflatterende kledingkeuze. Met wangen die snel rood kleurden als er een conrector de klas in kwam lopen, een leuke jongen mijn kant op keek of ik het idee had dat mensen verkeerd naar me keken.

Ik zie ineens mezelf weer staan. Ik, als beginnende tiener. Ik kon met de meeste mensen gewoon opschieten. Ik had genoeg humor en scherpe woorden om mezelf daarmee een soort van plaatsje in de tienerhiërarchie te bemachtigen. Ik had een paar goede vrienden. Ik was niet alleen. Al voelde ik me vaak wel zo.

Ik besefte me net ineens dat ik mezelf een lange tijd als de feestlelijkste heb gezien. Precies net, toen ik ontdekte dat het woord bestond en ik daardoor in gedachten met een klap terug was bij mijn tienerjaren.

Mijn oma is aan het dementeren. Ik maak dat voornamelijk vanaf een afstandje mee, omdat ik niet zo vaak naar mijn oma toe gaat. Dat heeft overigens niks met haar huidige manier van zijn te maken. Het is nu eenmaal zo dat ik niet zo veel heb met mijn oma. Niks om over te praten. Een andere manier van kijken. Vooral haar reactie over hoe ik niet in de maatschappij zou passen toen ik een keer met knalrood haar aan kwam zetten zal ik nooit vergeten. Maar ze is en blijft natuurlijk wel mijn oma. Familie.

Oma’s zijn natuurlijk altijd oud vergeleken met jou. Mijn oma is nu wel echt oud aan het worden. Ergens in de tachtig. En haar geheugen rommelt steeds meer aan. Zo kan ze de ene dag  erg verdrietig zijn omdat niemand haar eerder vertelt heeft dat haar ouders dood zijn. En van de ene op de andere minuut kan ze vergeten wat ze in de minuut daarvoor vertelde. Ze kan wegdwalen. Daarom staat ze ook op een wachtlijst. De wachtlijst van haar verzorgingstehuis, voor een andere afdeling. Een waar er meer begeleiding en de broodnodige wakende ogen zullen zijn. Tot daar plaats is, komt er iedere avond een van haar dochters of zonen langs. Vanavond was er een familieding waar alle broers en zussen naartoe waren. Dus vandaag gingen ik en een van mijn neefjes bij haar op visite.

Het was een gezellige avond. We hebben gezellig gekaart en over ditjes en datjes gepraat. En het went om tien keer in een uur te moeten antwoorden dat je echt geen koffie lust. Dat ik en mijn neefje echt niet van plan zijn om te trouwen, aangezien we geen vriend en vriendin zijn, maar neef en nicht. Steeds weer vertellen wie we zijn en bij welke zoon en dochter van haar we horen. Herhalen. En geduld hebben. Hartelijk afscheid nemen. Ze is dankbaar dat we er waren. En het is en blijft een vreemde gedachte.

Dat ze morgen niet eens meer weet dat we er waren. Of wie we eigenlijk zijn.

Een van mijn lievelingsboeken. Het verhaal dat meer dan geslaagd vertaald is naar een theaterstuk. Drie geweldige acteurs. Goed gevonden persoonswisselingen. Treffend, werkbaar decor. Subtiele humor op zijn tijd. Mooie dialogen waarbij de wereld even ophoudt met bestaan.

 

Het lukt me niet in woorden uit te drukken hoe bijzonder en goed ik de theatervoorstelling vond waar ik gisteravond was.

Een teveel betaald bedrag aan huurtoeslag aan mij over 2006 waar de belastingdienst nou ineens mee aan komen zetten. Wachten op loon van de ene baan dat ruim voor eind van de maand gestort zou worden. Tevergeefs wachten op restje bijstand, omdat er onduidelijkheden bleken te zijn over mijn inkomen en hun logica is om er dan meteen -zonder mij te informeren- een blokkade op te zetten. Het besef dat ik naast mijn twee nieuwe banen toch echt een derde mini-part-time baantje heb om helemaal boven bijstandsniveau te komen.

Op vele andere gebieden in mijn leven gaat het voorspoedig en fijn, maar op het gebied van geld lijkt het dieptepunt wel bereikt. Het voordeel van een dieptepunt is, dat het op dat gebied vanaf nu echt alleen maar beter kan gaan. Hoe fijn toch weer om een optimist te zijn.