Wonderbaarlijk toch, hoe dat werkt.

Je wordt wakker. Knippert wat met je ogen. Rekt je uit. Je hersenen ontwaken. Gaan van de nacht naar de dag. Springen echt aan. En weten meteen welke dag het is, wat je moet doen en wat er moet gebeuren.

Zonder eerst een agenda, wekker of ander soort geheugensteuntje te zien.

Drie jonge meisjes. Tieners. Opgedoft. Hippe kleren. Haren in de plooi. Make-up netjes op. Vrouwen van de wereld.

Kaartjes kopen bij de kaartautomaat. Trap op richting de treinen. Trap terug naar het vertrektijdenbord. Kijken. Overleggen. Weifelende blikken. Treinkaartje aan mij laten zien.

“Mevrouw, als we hier naartoe willen, welk spoor moeten we dan hebben? En moeten we dan nog overstappen?”

Na een bedankje en een verwijzing naar het goede spoor, gingen ze weer op pad. De aankomende vrouwen van de wereld. Maar nu nog even niet.

De zon op mijn hoofd. De wind door mijn haar. Mijn voeten in het zand. Het zand in mijn voeten. Het zand in mijn haar. Ik keek naar een schelp. Raapte er eentje op. Bewonderde de vorm. En vroeg me ineens af waarom er eigenlijk schelpen bestaan. Elk dingetje dat in de natuur voorkomt, heeft nut. Zo ook een schelp. Ik had alleen geen idee wat. Keek naar de schelp. Tuurde met samengeknepen ogen in de zon. Bewoog mijn voeten wat meer door het zand. Bedacht me hoe nietig ik eigenlijk ben, op deze aardbol en misschien verder. En vormde een glimlach op mijn gezicht.

Uiteraard even gezocht. En ziehier. Het nut van een schelp.

De oplettende lezer (m/v) weet dat ik nieuw ben op foto-op-weblog-plaats-gebied. Het kan vast zoveel mooier, makkelijker en groter, ik weet echter nog niet hoe..

Terug in mijn dagelijks leventje. In onrust vertrokken. In rust wedergekeerd.

De lucht lijkt helderder. Mijn huis ruimer. Mijn agenda leger. Mijn hoofd stiller. Mijn gedachten weidser. Mijn gemoed rustiger. Mijn leven makkelijker.

Het wordt tijd om diverse dingen los te laten.

Maar dit gevoel wil ik zien vast te houden.

Er is zon. Er is regen. Er is rust. Er is onrust. Er is muziek. Er is theater. Er is muziek terwijl je doucht. Er is geroezemoes terwijl je probeert te slapen. Er zijn godzijdank oordoppen. Er is een lekkend luchtbed. Er is een nieuw luchtbed. Er is een geweldige fijne fiets met versnellingen. Er zijn kilometers pr dag die gefietst worden. Er is verwondering. Er is plezier. Er is weerzien met bekenden. Er zijn gesprekken met onbekenden. Er is lekker eten op de dagen dat er gewerkt wordt. Er is juttersbitter. Er is van alles. Er is de afstand tot de dagelijkse dingen. Er is heel even internetten. Er is nog een paar dagen Oerol voordat het echte leven weer begint...

Timing en toevalligheden zijn mooie dingen.

Mooi dat ik net nu ik erachter ben gekomen dat mijn hoofd veel voller zit dan ik eigenlijk wilde of kon toegeven, er een vakantie voor de deur staat. Morgenvroeg stap ik op de trein en vervolgens de boot naar Terschelling, om het Oerol-festival mee te maken. Net zoals twee jaar geleden en vorig jaar, ga ik vrijwilligerswerk doen bij de kassa.

Daarnaast is er volop tijd om over de camping te wandelen, theatervoorstellingen op bijzondere plekken te bezoeken, met mijn fietsje van hier naar daar en terug te fietsen, juttersbitter te drinken, door het zand te dansen, gedachten te laten waaieren, leuke gesprekken te hebben en zand uit mijn ogen te wrijven.

Leuk ook dat mijn Groningse vriendin –die ik mijn eerste jaar daar leerde kennen terwijl we net 5 minuten van de boot waren en we meteen goed klikten- ook weer van de partij zal zijn.

En alhoewel ik me afvraag of al mijn spullen wel in mijn rugzak zullen passen, zal ik morgenvroeg bepakt en bezakt klaarstaan om naar Terschelling te gaan. Om hopelijk net zo uitgewaaid als vorig jaar de 24e weer huiswaarts te keren!

Ik ben er wel. Maar ik ben er niet echt.

Ik probeer het wel. Maar ik probeer het niet echt.

Ik wil wel. Maar ik wil het niet echt.

Ik durf wel. Maar ik durf het niet echt.

Ik doe het wel. Maar ik doe het niet echt.

Ik lach wel. Maar ik lach niet echt.

Ik weet het wel. Maar ik weet het niet echt.

Ik zeg het wel. Maar ik zeg het niet echt.

Ik benoem het wel. Maar ik benoem het niet echt.

Ik ontken het wel. Maar ik ontken het niet echt.

Ik weet het wel. Maar ik weet het niet echt.

Ik weet dat ik mezelf soms voorbij kan willen rennen en daardoor alleen maar achteruit lijk te gaan.

Maar harder dan 30 ga ik toch echt nooit op de stoep.

Van die handige huishoudelijke tips. En dat, terwijl ik verder helemaal niet zo huishoudelijk ben. Echt niet. Maar ik weet bijvoorbeeld wel dat je natte schoenen met kranten vol moet proppen zodat ze beter drogen. En dat rooklucht weggaat als je in een pannetje azijn laat koken.

Anderen verbazen zich er altijd over dat ik dit soort dingen weet. En ik verbaas me er altijd over dat anderen ze niet weten. Schijnbaar heeft niet iedereen zo’n praktische moeder als ik. Of ze hebben niet zo opgelet als ik.

En dan ineens, een opgesloten gevoel. Weg, wil ik.

Weg uit mijn huisje. Weg van de dingen die ik moet doen. Weg van hier. Weg van nu. Weg van mezelf. Weg van deze sloomheid. Weg van dit alles. Weg van de haperende dingen om me heen. Weg uit deze tijd. Weg van alle keuzes.

Raam open. Blijven ademen.

Weg kan ik niet. Niet van mezelf. Niet van mijn leven. Niet van de keuzes die ik maak. Niet van de dingen die ik uitstel. Niet van de korte paniekmomenten die plotsklaps komen en weer weggaan.

Blijven ademen. Concentreren. Hier. Nu. Dit. Dat. Ik.

Het leven stroomt. Dingen gebeuren. Bij jou. Bij mij. Bij hem. Bij haar.

Dan weer kan er moe en voldaan worden teruggekeken. Dan weer kan er gefrustreerd en vol onvrede worden teruggekeken. De dag gaat altijd voorbij.

Of je nou niks uitvoert. Of je nou tien uur achter elkaar bezig bent. Of je het fijn hebt. Of je door de bomen het bos niet meer ziet. De dag gaat altijd voorbij.

En altijd komt er een nieuwe dag. Om verder te gaan waar je mee bezig was. Of vol frisse moed aan iets te beginnen.

Regelmatig kijk ik op de beheerderspagina van mijn site. Gewoon, om te kijken. Hoeveel bezoekers ik had. Hoe vaak ze geklikt hebben. Waar ze vandaan kwamen. Zo zag ik dat er iemand via een soort vertaalsite naar mijn site had gekeken.  Letterlijk vertaald naar het engels kan ik echt een stuk slechter schrijven. Maar grappig vind ik het wel. Hi-la-risch!

And I also but normally a wonder person.

Ik voelde me er ontheemd. Een beetje misplaatst. Dat idee verdrong ik echter meteen uit mijn hoofd. Niemand wilde daar zijn. En iedereen had het recht om daar te zijn.

Het kwam vooral omdat ik hem eigenlijk niet goed kende. Maar wel al heel lang. En zijn kinderen, inmiddels volwassenen met eigen kinderen, daar speelde ik vroeger vaak mee. Mensen uit mijn jeugd. Gezichten van vroeger. En nu was het nu. En stond ik daar. Terwijl mijn ouders hem voor de laatste keer gingen bekijken, bleef ik in de wachtruimte staan. Ik hoefde hem niet op deze manier te zien.

Zo goed kende ik hem eigenlijk niet. Maar wel al heel lang. Mijn hele leven. Mijn ouders en hij woonden al een paar jaar naast elkaar voordat ik op de wereld kwam. Hij en zijn vrouw. Bij hun bleven mijn zus en ik soms over. Lagen we ziek te zijn als allebei onze ouders overdag moesten werken. Daar leenden we kopjes suiker. Speelden we op de kamers van de buurkinderen. Aten we taartjes op verjaardagen. Zij waren de buren die er gewoon altijd waren.

Een paar jaar geleden overleed zij. Ze was eerst een tijd ziek. En toen opeens was ze dood. Dat was raar. En afgelopen maandag, geheel onverwachts, overleed hij. De buurman van mijn ouders. Zo goed kende ik hem eigenlijk niet. Maar wel al heel lang. Mijn hele leven. En nu is hij weg. En zal het huis van de buren binnenkort leeg zijn. Het voelt raar. Een stukje jeugd dat er nooit meer zal zijn.