Voor de mensen die de vorige keer reageerden dat ze het liever een dag eerder hadden geweten: morgen is het weer de eerste van de maand, denk aan de witte konijnen!

Zelf sta ik vannacht op de grens van 31 maart en 1 april te dansen tussen talloze Duitsers en bussen vol Nederlanders en wellicht nog meer nationaliteiten op het Time Warp festival in Duitsland. Als ik daar nou heel hard Witte Konijnen roep en veel mensen dat horen, zou ik dan een extra gelukkige maand hebben?

Dat mijn eerste dag van de volgende maand leuk gaat worden, dat lijkt me duidelijk!

In verband met een gekregen mp3speler die het na een keer al niet meer deed, had ik iemand van de helpdesk aan de lijn. Een jongen stelde een paar vragen om te controleren of ik misschien een knopje verkeerd had staan, dat bleek niet het geval, dus werd  ik doorverbonden naar een collega die mijn gegevens zou noteren. Een collega, die waarschijnlijk de hele dag mensen aan de telefoon krijgt om hun mail- en adresgegevens op te schrijven. Een collega, waar je dus van zou verwachten dat hij vele soorten mailadressen kent. Tot mijn verbazing ging het gesprek uiteindelijk zo:

Ik: Katja@yahoo.com oftewel: ka, aa, tee, jee, aa @ yahoo punt com (*)

Hij: ed?

Ik: @, oftewel apestaartje

Hij: janwho?

Ik: yahoo. 

Hij: …

Ik: griekse y, aa, ha, oo, oo.

Hij: dubbel a?

Ik: nee: Griekse y, aa, ha, twee keer oo.

Met mijn adres ging het ongeveer hetzelfde en in het mailtje dat ik kreeg toegestuurd naar het goede mailadres (het duurt even maar dan heb je ook wat), bleek hij er een totaal onbekende straat van te hebben gemaakt. Dat heb ik inmiddels laten veranderen. Ik hoop dat de mensen van de repareerafdeling beter zijn in hun werk dan deze jongen aan de telefoon..

De top-4 van zoekwoorden waardoor mensen op mijn site komen is:

Katyo model

Termeulen post

Opgezette keelklieren

Verstopte gootsteen

Die eerste begrijp ik, al is zij een Russisch model met weinig kleren aan, onze namen lijken op elkaar.

Die andere drie begrijp ik niet zo goed. Het tweede onderwerp zit in een van de reacties op een van mijn schrijfsels over een huispak. En over de twee laatste onderwerpen heb ik ooit geschreven, maar dat is echt tijden geleden. Het is toch vreemd dat mijn kleine site als een van de eerste naar boven komt als mensen hiernaar zoeken op het immens grote wereldwijde web? Of zou er een soort logica in zitten dat, hoe meer mensen er met die woorden zoeken op mijn site terechtkomen, hoe hoger mijn site scoort als andere mensen dezelfde zoekwoorden hebben?

Ik liep op de stoep. In tegenovergestelde richting liep een man. Met iets in zijn hand. Een paspoort. Hij glimlachte, hield het paspoort open en zei me half vragend dat ik vast niet degene was die op de foto stond. Ik keek voor de zekerheid even. Nee. Ik was het niet. Gevonden? Ja. Succes ermee dan.

En op de een of andere manier zag de man eruit alsof hij niet van plan was om het paspoort bij de gevonden voorwerpen op een politiebureau af te leveren, aangezien het een mooi excuus was om ieder meisje in de stad aan te spreken.

Graag doe ik mijn boodschappen op de markt. Het heeft iets gezelligs. Het voelt voldaan om weinig geld te hebben uitgegeven en toch met een grote tas vol groente en fruit weer huiswaarts te gaan.

Ook voelt het wat ongemakkelijk. Er wordt veel waar aangeboden voor weinig geld. Met mijn eenpersoonshuishouden wil ik echter weinig voor weinig geld. Dat kan ook. Maar op de een of andere manier heb ik altijd het idee dat ik me moet verontschuldigen als ik in plaats van 2 kilo appels er maar 4 stuks wil.

Voor een twijfelaar als ik is het trouwens vrij lastig om aan zo’n marktkoopmens in een keer te vertellen wat ik allemaal wil hebben. Ik weet namelijk nooit zo goed wat ik wil. In een winkel ga ik altijd van schap naar schap, loop verder en heen en weer en terug en uiteindelijk is mijn mandje gevuld met wat ik wil hebben.

Na een bezoekje aan de markt heb ik dus altijd een goed gevulde tas, met soms zelfs voor mij een verrassing met wat ik precies allemaal heb gekocht in het heetst van de strijd.

Mijn ouders zijn dit weekend vijfendertig jaar getrouwd. Om dat te vieren, ga ik vanavond met mijn ouders, mijn zus, haar vriend en hun hond naar een huisje in de buurt van Zutphen. Tot zondagavond ga ik kletsen, relaxen, wandelen, spelletjes doen, boekje lezen, uitgebreid ontbijten en meer van dat soort activiteiten. Even heel wat anders dan hoe ik gewoonlijk de weekenden doorbreng. En ik heb er zin in!

Voor de leuk en de lekker had ik tijdens mijn verjaardagsfeestje twee schalen met chocoladepaaseitjes in mijn kamer staan. Op zaterdagavond vertelde een vriend me dat hij er al drie had verstopt in mijn huis. Op zondagavond, aan het einde van het tweede deel van mijn verjaardag, was duidelijk dat hij er nog veel meer had verstopt. Zoals in de waterkoker, waar ik een gekookt chocoladepaaseitje uitviste. Vanaf toen kwam ik ze op vele onverwachte plekken tegen.

vriesvak

op richel van poot staande lamp

in een plant 

in bloemenvaas 

in mijn kleingeldbakje 

in de doos van Woordmix-spel 

in thermoskan

in een fotolijst met brede rand

tussen mijn kruiden 

in een bosje tulpen (in de bladeren) 

in een opgerolde handdoek in de badkamer 

in een doosje cup-a-soup

Hij heeft geen idee hoeveel hij er precies verstopt heeft.. Ik ben dan ook benieuwd waar en wanneer ik ze nog meer tegen ga komen!

Gelukkig kom ik zelden in een ziekenhuis. Slechts een keer voor mezelf (keelamandelen eruit toen ik 19 was) en gedurende mijn leven een paar keer vanwege een ziek familielid.

Vandaag was ik er. Voor mezelf. Afdeling Mond- en Kaakchirurgie. Mijn onderste verstandskiezen hebben niet echt de ruimte om te groeien, dus trekken is geen optie.

Na even wachten werd er met een supersonisch ronddraaiend röntgenapparaat een foto gemaakt van mijn gebit. Na weer even wachten (de Weekend is best vermakelijk leesvoor op zijn tijd) kwam ik bij de arts terecht. Samen hebben we mijn röntgenfoto bekeken, hij heeft een kijkje in mijn mond genomen en vervolgens heeft hij uitgelegd hoe het eruit halen in zijn werk zal gaan. Dat het wegboren van een stukje bot aan beide kanten vooral veel lawaai maakt, maar vanwege de verdoving uiteraard niet pijnlijk zal zijn.

Het was een aardige arts die alles begrijpelijk uitlegde. En dagelijks zijn er vele mensen die dezelfde behandeling ondergaan. Maar toch. Tegen die tijd zal ik er niet echt naar uitkijken. Ik vind het maar niks als er iemand aan het boren en wrikken is in mijn mond. Over ongeveer vier weken is de eerste behandeling, drie weken later zal mijn laatste verstandskies mijn mond verlaten.

Momenteel zit ik alweer een tijdje zonder werk. Gelukkig word ik daarvoor sinds kort gecoacht door een begeleider en volgens een horoscoop die ik ergens las, wordt 2007 ook nog eens mijn jaar (en horoscopen in bladen zijn onzin, tenzij ze iets goeds voorspellen natuurlijk), dus ik heb er alle vertrouwen in dat het binnenkort goed gaat komen op dat gebied.

Vandaag werd ik weer eens geconfronteerd met de vraag “wat doe je dan de hele dag?” Deze vraag is me al zo vaak gesteld in de loop der jaren. In de vele banen die ik heb gehad heb ik namelijk nooit 40 uur gewerkt, meestal 24 of 32 of iets daar tussenin. Naast een baan vind ik het belangrijk om tijd voor jezelf te hebben. Mede daarom wil en heb ik ook geen hypotheekkosten, geldverslindende auto of andere zaken die ervoor zorgen dat ik een redelijk hoog maandinkomen moet hebben (en dus die 40 uur aan werk) om rond te kunnen komen.

Maar schijnbaar zijn er dus veel mensen die zich gaan vervelen als ze geen 40 uur zouden werken. Die zichzelf met meer uren vrije tijd geen raad weten. Die zichzelf niet kunnen vermaken. En misschien komt het omdat ik nooit de perfecte baan heb gevonden, maar ik kan me daar niks bij voorstellen. Werk is werk en met een beetje geluk is het leuk, maar daarnaast heb je de vrije tijd om te vullen met allemaal dingen waar je blij, gelukkig of  tevreden door voelt. Toch fijn als je daar zoveel tijd mee kan vullen?

Zo.

Dat was me het weekendje wel.

Er was bezoek. Er was taart. Er was gezelligheid. Er waren leuke kado’s. Er was een enorm leuke uitgaansavond. Er waren logees. Er was meer bezoek. Er is vaak voor me gezongen. Er is door de kamer gedanst. Er zijn paaseieren verstopt door mijn hele huis. Er zijn heel veel foto’s gemaakt.

Het was gewoon dé manier om mijn verjaardag te vieren.

De enige die daar waarschijnlijk anders over denkt, is mijn beetje vreemde vogel.

Aangezien hij altijd angstig reageert op mensen, leek het me een slim idee om de vogelkooi in mijn slaapkamer neer te zetten. Zoals altijd, met het deurtje open, voor het geval ie even een rondje wil vliegen. Zondag aan het eind van de middag besloot de vogel om te vliegen. Vreemd genoeg ging hij niet terug naar zijn kooi, maar van een richel naar het gordijn. Heen en weer. Met een vriendin hebben we van alles geprobeerd om hem terug in zijn kooi te krijgen, maar zonder succes. Tegen de tijd dat ik en mijn twee logees gingen slapen zondagavond zat hij nog steeds in mijn gordijn. Onze logica was dat hij misschien in het donker uiteindelijk wel terug naar zijn kooi zou gaan.

Vanochtend zat hij nog steeds in mijn gordijn. Een vriend ging nog eens proberen om hem te vangen en mede dankzij de ietwat versufte gemoedstoestand van de vogel (lijkt me niet echt lekker slapen in een gordijn, zelfs voor een vogel) is het gelukt, eindelijk! De kooi staat inmiddels weer in mijn woonkamer en de vogel is zo te zien zijn verloren uurtjes slaap aan het inhalen.

Dat was me het weekendje wel.

Vaak verbaas ik me over mensen. Zo doen mensen veel dingen voor anderen. Omdat anderen het zo willen. Omdat het zo hoort. Omdat het zo raar is als je het niet doet. Het vreemdst vind ik dat ten opzichte van je verjaardag. Je verjaardag is jouw dag, de dag dat jij geboren bent, de dag dat jouw leven begon. Dé dag om te vieren op een manier die jij leuk vindt.

Dansen vind ik leuk. Verplichte zitfeestjes vind ik niet leuk. Dus de afgelopen jaren zorgde ik er voor dat ik in het weekend rondom mijn verjaardag ergens aan het dansen was met een aantal vrienden om me heen. En dezelfde of een andere dag ging ik met wat mensen ergens eten.  

Morgen ben ik jarig. En dat ga ik op mijn manier vieren.

Vanavond komen mijn ouders, zus en haar vriend. En de groep vrienden die ik bijna allemaal in de afgelopen drie jaar heb leren kennen. Eindelijk zullen zij elkaar leren kennen. Weten welke naam bij welk gezicht hoort. Eigenlijk heb ik het niet zo op zitfeestjes. Maar de meeste van mijn vrienden voelen zich zo thuis in mijn huis, dat ik zeker weet dat het saaie en verplichte wat er vaak op zitfeestjes bij komt, niet het geval zal zijn.

Zodra de avond in de nacht overloopt, gaat mijn familie huiswaarts en ga ik met de rest naar mijn favoriete uitgaansplek. Alwaar ik dansend en genietend van de muziek omringd door vrienden, uitgaansbekenden en vrijwilligerswerkcollega’s mijn verjaardagsdag in zal gaan. En met wat logés en anderen zal ik een verjaardagszondag brak, vol napret, verjaardagsvreugde en restjes taart gaan beleven.

Tijdens mijn nooit aflatende nieuwsgierigheid naar de mens en dan specifiek met welke zoekwoorden ze op mijn site terecht komen, kreeg ik bovenstaande zoekzin te zien. En daar werd ik even stil van.

In iemands omgeving is er iemand ziek. Zo ziek dat diegene niet meer beter gaat worden. Ik vraag me af of de zoeker zoekt naar óf een kaartje te sturen of wát voor soort kaartje te sturen. Ik hoop het tweede.

Met de leuke dingen in het leven, is het altijd makkelijk en wordt er makkelijk met gelukswensen gestrooid.

Met de minder leuke dingen in het leven, is het moeilijker en weten vele mensen ineens niet meer wat te doen.

Wat zeg je tegen iemand die niet meer beter wordt? Wat wens je zo’n iemand? Wat zet je op zo’n kaart? Want wat als je iets verkeerds zegt?

In de angst om iets verkeerds te zeggen tegen iemand waar het slecht mee gaat, kiezen mensen er vaak voor om dan maar niks te zeggen. Als je niks zegt, kan je ook niks verkeerds zeggen. “Ik wilde je wel wat sturen, maar ik kon geen woorden vinden, dus heb ik maar niks gestuurd..” Terwijl dat nou net vaak de gebeurtenissen zijn waar iemand juist een kaart, een teken van steun kan gebruiken.

Ooit gebeurde er iets met iemand in mijn omgeving, waar ik geen woorden voor had. Precies die woorden schreef ik toen op een kaart. Later hoorde ik dat het gewaardeerd werd dat ik de moeite had genomen om iets te sturen.

In tijden van steun gaat het er meestal helemaal niet om wat je zegt. Maar dat je iets zegt. Dat je even laat weten dat je aan iemand denkt.

In dit geval zegt het sturen van de kaart zoveel meer dan de woorden erop wellicht kunnen doen.

Ergens in mijn leven heb ik mezelf voorgenomen om te doen wat ik leuk vind en wanneer ik het leuk vind. Dat is mede gegroeid doordat ik zoveel mensen om me heen dingen zag doen, die ze helemaal niet leuk vinden ‘omdat het zo hoort’ of ‘omdat je dat nu eenmaal zo doet’. Dat leek mij nooit echt de beste manier om je eigen leven in te vullen. Dus ging ik dat anders doen.

Een aantal dingen echter zijn gewoon niet leuk, maar moeten toch gebeuren, zoals poetsen en de vuilnis buitenzetten. Deze gebeurtenissen stel ik vaak zo lang mogelijk uit en doe dat vervolgens met tegenzin.

Tijdens mijn studie vertelde een docent dat alles wat je doet, leuk kan worden, door het zelf leuk te maken. Als je iets doet met tegenzin zal het langzamer gaan en vervelender voelen, dan als je jezelf ergens overheen zet en er het positieve in ziet.

Gisteren las ik in een interview met een schrijfster dat schrijven vooral een kwestie van discipline was. En dat woord blijft nu in mijn hoofd rondspoken. Discipline.

Door mijn wil om te doen wat ik leuk vind, wacht ik vaak tot ik de juiste bui of het goede gevoel ergens bij heb voordat ik ergens enthousiast mee aan de slag ga. En zo heel langzaam begint het tot me door te dringen dat ik mezelf wellicht tekortkom door alles zo veel mogelijk te doen als het moment goed voelt. Dat om te kunnen bereiken wat ik echt zou willen, ik soms beter gedisciplineerd ergens voor kan gaan zitten, om zo een stap verder te kunnen.

Laat ik het eens een tijdje proberen.

In de vroege ochtend zag ik in de stad zowel een paar tieners als een moeder en haar kind van 5 een frietje naar binnen werken.

De jongen die gisteren de tijd had genomen om heel mijn computer door te lichten en uiteindelijk alles opnieuw te installeren, was de code van een cd-tje vergeten.

Dat hield in dat ik niet de nieuwste versie van Office zou hebben, maar een paar versies daarvoor.

Of ik dat erg vond?

Ik had geen idee, wat was het verschil?

Het blauw van Word was dan iets lichter dan ik gewend was.

Zoals hij goed kon begrijpen, kon ik daar wel mee leven.

Zoals ik weleens eerder heb geschreven, was mijn computer al tijden traag. Heel erg traag. In de tijd dat ie nodig had om op te starten, had ik mijn vogel kunnne voeren, schoenen aan kunnen trekken en  mijn tanden hebben gepoetst. En dan niet eens overdreven snel.

Alhoewel erg vervelend, was ik er ondertussen aan gewend geraakt. Had het geaccepteerd als een van die dingen waar je niet blij mee bent, maar die er gewoon zijn. Zoals je belastingformulier invullen. Of stofzuigen.

Afgelopen weekend had ik wat vrienden en vage bekenden over de vloer en een daarvan bleek handig te zijn met computers. Heel handig. En terwijl we samen naar mijn trage computer keken, stelde hij voor om binnenkort mijn computer opnieuw leven in te blazen. Vandaag was hij hier en na een paar uur werken aan mijn computer, kletsen over van alles en nog wat en het samen verorberen van een door mij gemaakt maaltijd, is mijn computer weer zo goed als nieuw.

Het enige nadeel is dat er nu veel op een andere plek staat, alle wachtwoorden overal weg zijn en er een aantal dingen opnieuw geïnstalleerd moeten worden. Dus de uurtjes zullen vanavond voorbij tikken met het opnieuw eigen maken van mijn computer.

Tijdens een verjaardag zat ik wat te kletsen met mijn nichtje van 11.

Dat haar wereldbeeld (nog?) anders is dan de mijne, blijkt uit het volgende stukje gesprek.

Nichtje: “Heb jij eigenlijk een vriend?”

Ik: ”Nee.”

Nichtje: “Maar wat doe je dan ’s avonds? Tv kijken?”

Soms heb je dat. Een klik met iemand. Je kijkt elkaar in de ogen en denkt .. je denkt eigenlijk niks. Je voelt iets. Geen idee wat. Maar bij sommige mensen voel je je vanaf het begin meer vertrouwd dan bij anderen.

Als vrijgezel zijnde, gaat er dan snel meteen een belletje rinkelen. Het ‘he, dat klikt, je weet maar nooit of er ooit iets tussen ons gebeurt’-belletje.

Nu gebeurt er eigenlijk zelden iets. Weet ik uit ervaring omdat ik vaker zo’n klik heb. En een volgende keer die klik ineens weg kan zijn. Of de ander geen vrijgezel blijkt te zijn. Of je ziet elkaar nooit meer. Of pas jaren later weer.

Pas geleden was ik op een feest in een andere stad. En daar had ik het gevoel zo’n klik te hebben met een jongen. We hebben zo nu en dan gekletst. De avond eindigend met ‘misschien tot een volgende keer.’

En vandaag hoorde ik van een vriend die dat feest gaf dat hij over een paar weken in mijn stad zal uitgaan. En hij die andere jongen misschien ook mee gaat vragen ‘omdat hij helemaal weg van me was.’

Nu bedoelt hij dat waarschijnlijk niet zo groots als dat hier kan klinken. Die ander voelde die klik dus ook. En of hij inderdaad mee komt. Of dat er ooit iets gaat gebeuren. Dat zal de tijd leren.

Maar ik vormde een glimlach op mijn gezicht. En ik genoot van het onverwachte indirecte complimentje.

Mensen en waarnaar ze zoeken blijft me fascineren. Vaak begrijp ik niet wat ze zoeken of waarom, maar deze keer een aantal zoekers waarbij ik me kan voorstellen dat ze op mijn site terecht zijn gekomen.

Vacature techno house

dag van niks

werken in je droom is vermoeiend

vogel hulplijn

rommel gezellig

ultieme liefde en verbondenheid

ik blijf hangen in uitzendbaantjes

ditjes datjes tijdschrift februari 2007

Hekel aan aurorijden

De terrassen staan weer uitgestald.

Mijn das ging om maar weer af, want bleek niet nodig.

De terrassen staan weer uitgestald.

De zon schijnt.

De terrassen staan weer uitgestald.

Mijn vogel is een beetje vreemd. Hij heeft meerdere baasjes voor mij gehad en is vooral vaak verhuisd. Dat alles doet toch iets met een vogel schijnbaar. Iedere keer als ik hem eten geef, gaat hij snel aan de andere kant van zijn kooi zitten. En als iemand in zijn buurt driegt te komen, krimpt hij ineen en kijkt hij angstig uit zijn ogen.

Verder kwettert hij er wel regelmatig lustig op los, vooral bij sommige muziek én als er mensen bij me op bezoek zijn (mits ze maar niet te dichtbij zitten).

Vroeger hadden we thuis een vogel, die altijd rondvloog en dan op je hoofd of schouder kwam zitten. Deze doet dat niet.

Deze klimt zo nu en dan uit zijn kooi, die bijna altijd open staat, en dan vliegt hij een paar rondjes.

De laatste tijd komt hij opeens steeds dichterbij over mijn hoofd vliegen.

En aangezien we elkaar niet altijd even goed begrijpen, vraag ik me af of hij me aanvalt of dat hij juist graag dichterbij wilt komen.

Ik denk dat het een van de raadsels der natuur zal blijven.

Door de stemwijzer die ik vandaag eens raadpleegde, besefte ik me dat ik het wat een stelling betreft roerend eens ben met partijen waar ik verder eigenlijk niks mee heb.

De zondagsrust.

Alhoewel ik zelf niet gelovig ben, vind ik de zondagsrust wel wat hebben.

Vroeger was de zondag een lege dag, waarin er weinig gedaan en niks gekocht kon worden.

De stad was leeg en uitgestorven en als je niet handig je boodschappen had gedaan, zat je met je restjes uit de koelkast of de friettent opgescheept.

En dat had wel wat.

Zo’n dag waarin je niet zo veel kon. Zodat bepaalde handelingen automatisch naar de maandag moesten worden doorgeschoven.

Dat gaf me wel een bepaalde rust.

En ik denk dat het in dit jachtige leven meer mensen rust kan geven.

Niet persé om aan God te denken. Maar bijvoorbeeld een dagje aan jezelf.

Er broeit iets in mijn hoofd.

Gedachtes over mooie mensen en minder mooie mensen. Mensen die qua postuur aan het zogenaamde ideaalbeeld voldoen versus mensen die dat niet doen. Dat men wel zegt dat het allemaal om innerlijk draait. Maar ergens heb ik het idee dat zogenaamde mooie mensen eerder aanspraak hebben. En daardoor makkelijker met mensen omgaan en daardoor sneller meer vrienden hebben.

En ergens heb ik het idee dat zogenaamde minder mooie mensen meer moeite moeten doen om aanspraak te krijgen. Maar daardoor beter leren hoe met mensen om te gaan en daardoor makkelijk vrienden maken. Maar er is een verschil. Ik kan het alleen niet zo goed benoemen.

Zoiets broeit er in mijn hoofd.

Na het uitgaan raakte ik in een grappig gesprek verwikkeld met twee jongens die net bezig waren met bekijken of ze mijn fiets konden jatten. Wat ze uiteraard niet gingen doen, nu ik er ineens bij stond. Ik weet nu wel dat mijn kettingslot met een bepaald sleuteltje heel makkelijk open te breken is. Mijn gewone slot daarentegen is een stuk lastiger. Het gesprek ging van mijn fiets naar de moeder van een van de jongens. Het zoeken naar de ultieme vagina. En of ik misschien mijn naakte lichaam wilde laten zien. Waarop ik ontkennend antwoordde. En we elkander vriendelijk een goede nachtrust toewensten.

Vreemd genoeg was het zowaar een gezellig, gemoedelijk en vermakelijk gesprek. Zo midden in de nacht bij mijn fiets.

De supermarkt is eigenlijk ook maar een weerspiegeling van het echte leven.

Zo op vrijdagmiddag kan het er best druk zijn. En hoe handig ook, die grote karren die ze hebben ontworpen zodat wij argeloze klanten denken dat we meer en meer nodig hebben, zijn vooral groot. Dus als er mensen naast hun karren in een gang staan te turen welk soort ketchup ze vandaag eens zullen kopen, kan het wel eens krap worden als er iemand met ook een kar verder wil lopen. Nu ben ik de beroerdste niet en ik wil mensen al helemaal niet storen in hun boodschapbeslommeringen, dus zonder enige moeite duw ik de kar die in de weg staat een klein beetje aan de kant, zodat ik en mijn kar verder kunnen. Vreemd toch dat in plaats van dankbaar of gewoon neutraal, de eigenaresse van de weggeduwde kar zowaar een beetje bozig lijkt. Boos omdat ik haar kar, die nu eenmaal in de weg stond, een stukje verder duwde. Ze heeft geluk dat ik geen hedendaags onaangepast mens ben, dan was ik namelijk gaan schelden, tieren en had mevrouw zonder pardon met haar neus in het ketchuprek geduwd. Maar neen, zo ben ik niet. Dus ik glimlach nog eens en hobbel met mijn kar verder door de supermarkt.

Mede door het werken aan mezelf, veranderen er dingen aan mezelf. Logisch, als je alles wat je doet, deed, vind, vond, voelde, voelt, wilde en wilt onder de loep wordt genomen.

Het is een soort onderhuidse borreling die plaatsvindt. En van daaruit reageer ik soms anders dan gewoonlijk. Komen er net iets andere opmerkingen. Een andere manier van reageren. Zelf voel ik het en ben me er bewust van.

De mensen om me heen kunnen niet zien of voelen wat er binnen in mij borrelt. Maar merken veelal onbewust wel op dat er iets anders is.

En zo kan je ineens gevraagd worden of je soms een slechte bui hebt. Omdat je een heel eerlijke reactie geeft tegen iemand die dat niet zo van je is gewend. Waardoor ik me ineens besef dat ik eerder vaak op een gewenste manier reageerde. Om die ander tegemoet te komen.

Het is geen kwestie van een slechte bui. Ik word gewoon steeds eerlijker naar mezelf. En dus ook naar anderen. En het dringt ineens goed tot me door dat niet iedereen daar tegen zal kunnen. En dat er inderdaad dingen en vriendschappen in mijn leven zullen gaan veranderen. Raar. Spannend. En blijkbaar nodig.

Ooit las ik het ergens. Dat als het eerste wat je zegt op de eerste van een maand witte konijnen is, je een maand geluk zult hebben. Niet dat ik bijgelovig ben. Maar als ik er aan dacht, zei ik het wel altijd. Jeweetmaarnooit. Tijdens mijn reis in Azië een aantal jaar geleden, riep een bevriende reisgenoot white rabbits tegen me. Aha, zie je wel, er waren meer mensen die er vanaf wisten.

Net dacht ik er aan. Eerste van de maand. En voor mijn gevoel kan wat extra geluk geen kwaad. Om mijn stukje wat kracht bij te zetten, zocht ik ernaar op het wereldwijde web. Ik vond dit. En dat. Niet echt overtuigend voor de ongelovigen onder de lezers.

Maar ik heb het net hardop gezegd. Kleine moeite. En soms moet het geluk misschien wel een handje geholpen worden.