Vaak kan ik me beide kanten van iets goed voorstellen.
Ik begrijp de een.
Ik begrijp de ander.
Zie de argumenten voor.
En de argumenten tegen ook.

Dat komt vaak van pas.
Om te sussen. Te bemiddelen.
Iets naar twee kanten zo uit te leggen dat ze zich allebei een beetje kunnen voorstellen waarom de andere er anders tegenaan kijkt.

Het nadeel is, dat ik vaak beide kanten van iets goed kan voorstellen.
Maar die twee kanten elkaar echt niet.
Hoe ik ook mijn best doe.

En dan sta je ineens ergens tussenin.

Zelden zullen die kanten mij erop aankijken. Gelukkig.
Maar het voelt niet fijn als je merkt wat er spaak loopt en je krijgt het niet recht.