De laatste tijd gaat mijn tijd zo snel.
Eigenlijk verdacht ik iets of iemand ervan stiekem een paar uur per dag heel snel door te spoelen.
Opstaan. Fast forward. Slapen.

Het komt ook omdat het december is, de laatste maand van het jaar. Al die dingetjes en bezoekjes die ‘voor het eind van het jaar toch echt eens gedaan moeten worden’ moeten nu dus eigenlijk allemaal nog gebeuren.
Het komt ook omdat ik gewoon minder eigen tijd heb. Door specifieke werkzoekopdrachten, nieuwe mensen in mijn leven en meer schrijfdingen waar ik me mee bezig houd.

Vandaag had ik dan ook ineens een liedje in mijn hoofd.
Waarin ik dan vooral mijn trage ik opzij zou willen duwen.


Opzij, opzij, opzij
maak plaats, maak plaats, maak plaats
we hebben ongelofelijke haast
opzij, opzij, opzij
want wij zijn haast te laat
we hebben maar een paar minuten tijd
we moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan
en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven
we kunnen nu niet langer blijven staan
een andere keer misschien
dan blijven we wel slapen
en kunnen dan misschien als het echt moet
wat over koetjes, voetbal
en de lotto praten
nou dag tot ziens, adieu, het ga je goed
we moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan
en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven
we kunnen nu niet langer blijven staan

Herman van Veen - Opzij opzij opzij