Nadat de wekker mij wakker had gemaakt, bleef ik even op de bedrand zitten om mijn droom weg te schudden en de dag te laten beginnen.
Na een kort bezoekje aan mijn badkamer, liep ik de woonkamer in, begroette mijn vogel en zette de radio aan.
Stilte.
Kijken naar de stereo, op andere knopjes drukken. Nog steeds stilte. Ineens viel het me op dat mijn modem geen lichtjes aan had.
En dan ineens besef je het.
Er klopt hier iets niet.

Mooi vind ik dat, hoe je hersenen een aantal dingen registreren en dan ineens een conclusie hebben.

Dan volgt de reactie.
Is dat in het hele huis? Allemaal knopjes aan en uit en indrukken.
Zou het alleen bij mij zijn? Heb ik een stoppenkast en waar zit dat ding en hoe werkt dat eigenlijk?
Op het moment dat ik weer wat later de krant uit mijn brievenbus vis, springen de lampen in de gangen aan.

Aha, het was niet alleen bij mij.
Het was in het hele flatgebouwtje.

De telefoon gaat.
Ben je al wakker?
Ja, maar dat scheelde niet veel, want er was geen stroom in mijn gebouw.
Nou, er was geen stroom in de hele stad.
Oh.

Vandaag las ik dat hele delen van de stad uren zonder stroom hebben gezeten.
Dat er mensen opgesloten zaten in winkels.
Lange leve de elektrische deuren.

Weer zo’n moment om stil te staan bij de handelingen die je dagelijks doet.
Welke daarvan er niet kunnen als je geen stroom hebt.
Wat is de mens toch een hulpeloos wezen geworden.