Ik heb mezelf ooit voorgenomen om het op mijn site niet over politieke zaken te hebben.
Niet omdat ik er geen mening over heb, integendeel meestal zelfs, maar voor mij is dit niet de plek om het daar over te hebben.
Het gaat hier voor mij om het luchtige schrijven, de woordvondsten, de vele gedachten die in mijn hoofd rondwaren.

Zonet las ik echter enkele verhalen van mensen.
Verhalen waardoor weer eens duidelijk wordt dat er soms echt iets mis gaat met al die regels die we hebben.
En er dus legio mensen zijn die jaren, maar dan ook echt vele jaren, geleden hun land zijn uitgevlucht en in Nederland terecht zijn gekomen.
En die al jaren wachten op een antwoord of ze kunnen blijven.
Jarenlang niet mogen werken. Niet naar school mogen.
Niet echt bestaansrecht hebben.

En ik moet denken aan een tekst van Loesje, die eigenlijk over de warrige wereld van de liefde gaat, maar ook in deze context van toepassing lijkt.

De pijn van het misschien, is erger dan het weten.