Men zegt wel eens dat vooral mensen met een slechte jeugd goed kunnen schrijven. Zij hebben veel meegemaakt, zijn daardoor in zichzelf gekeerd en hebben daardoor het talent om te schrijven sterk ontwikkeld.
Nu geloof ik daar niet zo in.

Wat ik bij mezelf wel merk, is dat er bepaalde gemoedstoestanden nadelig werken op mijn schrijven.
Als ik in een enorm vrolijke, goede en tevreden bui ben, is het vaak lastig zoeken naar woorden.
Als ik in een enorme nadenkbui ben, waardoor ik meer in mezelf gekeerd ben, is het net zo lastig zoeken naar woorden.

Blijft er dus over: de gemiddelde bui.
Nu is het zo dat mijn stemmingen op een dag soms kunnen verschillen van uur tot uur en bijna altijd zit er wel minstens een gemiddelde bui in.
Als ik net dan achter mijn computer zit en ook nog eens wat inspiratie voel opborrelen, is een stukje zo geboren.
En zo niet, dan niet.
De verplichting om er iedere dag perse een stukje uit te wurmen heb ik een aantal maanden geleden gelukkig uit mijn hoofd gezet.