Het enige, maar dan ook echt enige nadeel van het leuk vinden van elektronische/ bliep/ house/ dance-achtige liedjes vind ik: als je een stukje van een liedje in je hoofd hebt en je weet niet welke liedje het is.
Zo zonder tekst is het toch maar lastig voorzingen aan anderen die wellicht weten welk liedje ik bedoel.
Soms, heel soms, in een situatie als deze, imiteer ik de bliepjes of geluidjes die in mijn hoofd zitten en dan weet een ander wonderwel genoeg welk liedje ik bedoel.
Meestal echter, heeft de ander geen idee.
En vergeet ik uiteindelijk welk deuntje ik ook alweer in mijn hoofd had.
En uren, dagen, weken of maanden later kom ik er dan ineens achter. Meestal door toeval.
Het ultieme geluk dat ik ervaar in zo'n situatie is niet in woorden uit te drukken.
Echt niet.
Maar nu zit ik in zo'n beginfase.
En heb ik enkel onplaatsbare bliepjes in mijn hoofd.