In veel dingen van huishoudelijke aard sta ik mijn mannetje. Behalve als het op fietsen aankomt. Banden plakken is niet een van mijn kwaliteiten. Mede dankzij een handige vader, welwillende vriendjes en goede banden is het er in mijn leven nooit echt van gekomen om een band te plakken.

Een paar jaar geleden had ik binnen een paar weken tijd twee keer een lekke band en toen vond ik het tijd worden om het zelf eens te leren. Het is me toen zelfs gelukt. Het plakken van mijn voorband.

Maar toen mijn achterband maanden geleden een beetje stuk was, heb ik niks ondernomen. Hij was ook niet echt stuk. Als ik ergens naartoe fietste, was er niks aan de hand. Een paar uur later moest ik echter mijn band weer opnieuw oppompen voordat de band weer fietsbaar was. Dat is op zich niet handig, maar ik redde me er aardig mee. En het went.

Het leek me ook de enige mogelijkheid. Zelf plakken was namelijk geen optie. En naar een fietsenmaker brengen durfde ik niet zo goed.
De laatste keer dat ik dat gedaan had, trof ik namelijk een depressieve fietsenmaker die geen zin had in zijn werk. Die me nors wist te vertellen dat ik toch wel zelf mijn band kon plakken. Waarom zou ik hem er lastig mee vallen. Sindsdien heb ik een soort van angst voor fietsenmakers ontwikkeld.

Een paar dagen geleden bleek het echter van kwaad tot erger te zijn gegaan met mijn fiets. Nu was er echt sprake van een heuse hele lekke band. Waar ik amper een minuut op kon fietsen voordat deze leeg was.

Gisteren vond ik het dan ook tijd. En ben ik dapper naar de fietsenmaker gelopen. Zonder morren accepteerde deze beste man mijn fiets, met de magische woorden 'morgenmiddag klaar'.

Soms moet je inzien waar je eigen zwakte ligt en de dingen overlaten aan mensen die er verstand van hebben.