Dat het gevoel, de drive waar je al maanden op aan het wachten was er ineens gewoon is.
Al weken had je het gevoel dat het er aan zat te komen. Maar het was er net niet de hele tijd. Er miste iets.
En ineens is het daar.
Het echte omslagpunt.
En waar het ineens vandaan komt?
Iets in je hoofd. De sterren die goed staan. Het nieuwe seizoen dat is gekomen. Het besef dat wachten niet helpt. Dat gedachten niet vanzelf daden worden. Een combinatie van alles. De optelsom der dingen.

Er worden schoonmaakspullen uit kasten getoverd die al eeuwen niet zijn aangeraakt. Er worden dingen weggegooid waarvan ik me afvraag waarom ik het al die tijd bewaard had. Er worden spullen op vele logischere plekken weggelegd. Het besef dat niet alles in zicht hoeft te blijven geeft zoveel meer opruimmogelijkheden.

En er is meer. Opruimen in je huis werkt door in alles.
Er worden stappen genomen. Keuzes gemaakt. Over dingen waar ik later over uit zal weiden.

De kop is uit het zand.
Het voelt goed zo. Eindelijk.