Helemaal opperbest voelde ik me niet gisteren, al sinds het opstaan. Na een boterham, een douche en wat internetdingen voelde ik me steeds minder best. Op de wc bleek het echt niet goed te gaan, want van enige dikte in de ontlasting was geen spoor meer te verkennen. Ik kreeg het warm, koud en werd misselijk. Alles in een keer tegelijk. En heftig ook. Met een emmertje in de buurt ging ik naar mijn bank. Enorme krampen gingen door mijn buik. Nog maar eens naar de wc. Met het restje energie dat ik nog had, ging ik een kruik vullen met heet water. Met deze op mijn buik, de emmer binnen handbereik en een dekentje over me heen ging ik op mijn bank liggen. Ik voelde me beroerd, verrot, zweette me te pletter, had enorme buikpijn en vroeg me af of dit gevoel ooit weer over zou gaan.
Gelukkig viel ik in slaap. Vol verwarde dromen.

Twee uur later werd ik wakker. Het koortsgevoel was weg. De misselijkheid een stuk minder. De buikkrampen waren minder heftig.

Terwijl ik later op internet wat symptomen aan het bekijken was van voedselvergiftiging, besefte ik me dat die twee eieren die ik de avond ervoor had gekookt, toch langer in mijn koelkast lagen dan ik in eerste instantie had gedacht...