De zenuwen beginnen nu wel te komen.
Nog niet eens zozeer voor het gesprek - al komen die zenuwen vanzelf, vooral als het bijna 16.00 is - maar wel voor wat er daarna kan gaan gebeuren.
Ik ga nergens van uit, maar denk wel vooruit, voor het geval dat ik straks ineens weer een baan heb.
Dan staat mijn leven ineens helemaal op z'n kop.
In positieve zin uiteraard. Maar toch.
Misschien word ik niet aangenomen.
Maar misschien wel.
Er kan ineens een hoop gaan veranderen na vanmiddag.
En daar zijn de zenuwen die nu door mijn lichaam dwarrelen zich heel goed van bewust.