Toevallig had ik mijn mobiel net vast omdat ik een smsje wilde sturen naar iemand. En warempel, de telefoon ging af. Onbekend nummer. Waarschijnlijk een vriendin vanaf haar werk.
Maar nee.
Het was een mijnheer die werkt bij een organisatie waar ik een week of twee geleden een enthousiaste sollicitatiebrief naartoe heb gestuurd. Voor een baan die me echt heel leuk lijkt.
Hij vertelde dat ik een van de vijf mensen ben die ze geselecteerd hebben en dat ik op zeven september ben uitgenodigd voor een gesprek. Schikt dat? Jazeker.
Toen we hadden opgehangen, maakt ik een sprongetje op straat.
Het feit dat ik na maanden solliciteren eindelijk een keer ben uitgenodigd vind ik al heel stimulerend.
Geeft aan dat mijn brief en cv soms wel precies het goede bieden. Of andersom: dat er heus wel banen bestaan die passen bij mij en mijn cv.
Als het nou ook nog eens aan beide kanten bevalt en ik straks ineens een baan heb, zou dat helemaal mooi zijn natuurlijk.
Maar de uitnodiging op zich vind ik al een hele stimulans.

Sprak ik met een ware Oscar-genomineerde-spirit.