Ik loop vaak rond met een glimlach op mijn gezicht. Op her en der wat chagrijnige, humeurige, 'oh, wat is het leven toch stom'-buien na, vind ik het leven namelijk wel de moeite waard om met een glimlach rond te lopen.

Toen ik een jaar of 20 was had ik een vriendje. Op een gegeven moment ging de vader van een zijn vrienden dood. Drama natuurlijk. Aangezien ik al een tijdje 'het vriendinnetje van' was en zijn vrienden vaak zag, ging ik uiteraard ook mee naar de begrafenis. Toen het moment daar was om de vrouw, de zoon en de dochter te condoleren, liep ik ietwat zenuwachtig door de mensenmassa naar ze toe. Ik vond het moeilijk om me een houding te geven, in deze moeilijke situatie tussen mensen die ik wel kende, maar ook weer niet zo goed kende. Eerst mijn vriendje, toen ik. Ik zei 'gecondoleerd' en ik glimlachte.
Om me een houding te geven. Om ze troost te geven. Als medeleven. Uit gewoonte. Geen idee, maar ik glimlachte.
Na de hele ceremonie vertelde mijn toenmalige vriendje dat het belachelijk was dat ik een beetje had staan glimlachen, het was verdorie een begrafenis, dan lach je toch niet???
Ik begreep de heisa niet zo. Het was toch niet zo dat ik schaterlachend op een stoel had gezeten. Het was natuurlijk een moeilijke dag voor hem en daarom ging ik er niet echt op in, maar begrijpen deed ik het niet.

En ineens zat deze gebeurtenis weer in mijn hoofd. Toen ik glimlachend door de stad liep.
En ineens begreep dat een glimlach heel sterk kan zijn, gewoon, door zijn eenvoud en aanwezigheid.