Dat van buiten naar binnen gaan waar ik gisteren over schreef ging over veel meer dan alleen letterlijk van het grasveld naar de woonkamer gaan. Dat hadden de meeste lezers wel door schat ik zo in.
De tijd om mijn aandacht te verplaatsen lijkt aangekomen.
De afgelopen maanden ben ik in een soort gewoontes geschoten waarin ik vele leuke dingen deed, maar ook bijna niet meer dan dat.
Mijn huis kreeg weinig aandacht, mijn boeken verstoften, de woorden voor mooie stukjes werden moeilijker gevonden, de aandacht in het algemeen verslapte wat.
De tijd tikte langzaam verder en ik besefte het maar zijdelings.
Men zegt dat je diep moet vallen, voordat je weer kan groeien.

Nu ben ik niet diep gevallen hoor. Zo erg is het allemaal ook weer niet met me gesteld.
Maar heb wel op zo'n manier geleefd dat bepaalde inhoudsvolle zaken gewoon werden overgeslagen.
Leuk om me voor een tijd in onder te dompelen,maar nu geven lichaam en geest steeds duidelijker aan dat ik daar niet al mijn tevredenheid uit kan halen. Dat er al een tijdje een groeiende onrust in me zit die langzamerhand op velerlei manieren mijn aandacht probeert te trekken. En ik hoor het nu. Luid en duidelijk.
De omschakeling naar minder automatisme, minder achter de computer vertoeven en minder de weg van de minste weerstand is een feit.

Nou ja, het eerste stapje daar naartoe dan.