Nog steeds vol van het festival het weekend ervoor, ging ik dit jaar voor het eerst zonder verwachtingen en voorpret richting Lowlands.
En leuk was het.
Op mijn gemak bandjes kijken, bij dj's dansen, alleen rondstruinen en praatjes maken met bekenden en onbekenden. Stilstaan bij straattheater. Het blokkenschema er bij pakken om te kijken waar je naar staat te luisteren. Kippenvel als een tent vol mensen in applaus en gejuich uitbreekt na een mooi liedje.
Bekenden tegenkomen en samen eten, ondertussen kletsend en mensen kijkend.
De skippyballen die gratis werden uitgedeeld aan mensen die een combiticket met het naastgelegen pretpark zorgden voor veel huppelplezier her en der. Jammer dat ze ook gebruikt werden om in de lucht te gooien, zoals met ballonnen weleens gebeurt. Drie keer er een op mijn kop gekregen, vervelend, maar zonder enig letsel verder.
Festival waar 24 uur per dag iets te beleven valt en waar je op ieder willekeurig moment bier of koffie kan drinken. Genoten in de late uurtjes, dansend en kijkend in de 24uurstent. Waar de wazigen en wakkeren overblijven en dansen op alle soorten liedjes die voorbijkomen. Waar mensen zo van de wereld kunnen zijn, dat ze dingen doen waarvan je zeker weet dat ze dat morgen niet meer kunnen herinneren.
Creatief talent gezien in de vorm van een soort van Lowlands-palmpaastak, inclusief pizzapunt, poncho, plastic beker en eigenlijk alles waar je maar op kan komen.
Veel gedanst en gekletst en gelachen en verwonderend en vermaakt.