Aan de oppervlakte lijkt het rustig voor degene die een snelle blik werpt.
Het kabbelt wat, deint gemoedelijk ogend heen en weer.
Verder naar beneden echter is het een stuk onrustiger.
Het broeit, het bruist, het draait alle kanten op.
Maar ingetogen nog.
Na eeuwenlang gemoedelijk met de stroming en de wind mee te zijn gegaan, is het moeilijk de eigen richting te kiezen.
Eng ook, omdat onduidelijk is wat er allemaal losbarst zodra die eerste echte eigen stap is gezet.
Maar het broeit, het bruist en het is nu nog enkel een kwestie van tijd voordat het aan de oppervlakte zal komen...