Je kent het wel.
Dat je iets in je ooghoeken lijkt te zien, je kijkt en er niks te zien valt.
Dat je weet dat er niks te zien valt, omdat de enige levende wezens in huis jezelf en je vogel in een kooi zijn.
Meestal is het dan ook een speling van het licht of de tv of iets dergelijks.
Gisteren had ik zoiets en ik keek achter.
En zag ineens zowaar een kat door mijn huis lopen!
Na een kleine, lichte, verbaasde schrik zetten mijn hersenen snel wat informatie op een rij, zodat het allemaal minder onlogisch was.
Mijn bovenbuurman heeft een kat en met dit warme weer staan veel deuren open. Zoals die van hem. Zoals de tussendeuren op de gangen. Zoals mijn eigen voordeur die uitkomt op de galerij.
En zo zit er ineens een kat in je huis. Die het zelf allemaal reuze interessant vond en alleen wegging omdat ik hem naar buiten heb gedraagt. Omdat dat me het beste leek voor de kat, de buurman en mijn vogel.