De tijd heeft een ander ritme dan ik de laatste tijd. Als ik ergens de datum van de dag zie, ben ik steevast verbaasd dat het alweer die dag is. Keer op keer verbaasd. Er liggen vakanties in het verschiet en in mijn hoofd komt het besef pas weer helemaal terug, als deze voorbij zijn.

Over minder dan een week zal ik ruim een week op Terschelling zijn vanwege het festival daar. Amper thuis, kan ik binnen een week mijn tas alweer inpakken om twee weken naar Frankrijk te gaan. Weken vol ontspanning voor de boeg. Een grote glimlach op mijn lippen bij het idee alleen al.

Tot en in die tijd doet de tijd zijn ding maar. Ik zweef wel mee met de weken, dagen, uren en leef met hoe het pad loopt.