Met mijn zus stond ik afgelopen weekend bij de kassa om een cadeau van 25 euro af te rekenen en ineens waren we met de jongen die daar werkte in een heel absurd verhaal terecht gekomen over cadeautjes inpakken. Hoe moeilijk dat wel niet kon zijn, maar hij was heel goed, had ook meegedaan met Europese Kampioenschappen Cadeaus Inpakken, hij had ook een mooi horloge, dat scheelde een hoop bij zijn beoordeling, want eigenlijk ging het niet zozeer om het inpakken “Sommige deelnemers maakten gewoon een prop” maar vooral om de uitstraling en wat je qua sfeer in het cadeau stopte. “Dat is dan 48 euro. Ja, inpakkosten he.”

Dit was een typisch geval van “je had erbij moeten zijn”, het lukt me onmogelijk om dit zo neer te schrijven dat het een beetje goed overkomt. Maar de moraal van het verhaal is dat humor leuk is. En dan vooral de humor die spontaan ontstaat met iemand die je niet kent. De grens van onzin en een vleugje sarcasme opzoeken.