Vandaag ga ik bloed geven. Als alles goed is. Vandaag ga ik naar de intake bij een arts, die vanalles van me wilt weten: of ik nog in Afrika ben geweest pas en of ik weleens drugs spuit bijvoorbeeld. Daarna wordt mijn ijzergehalte, bloeddruk en meer van dat soort zaken gemeten. Als het allemaal in orde is, kan ik meteen daarna als donor op de bank plaatsnemen. Als er in de rij vragen bepaalde antwoorden zijn gegeven, kan ik voorlopig tot nooit bloed geven. En als in het meetgedeelte niet alles naar behoren is, kan ik een andere keer terugkomen om bloed te geven. Een aantal jaren geleden heb ik voor het eerst bloed gegeven. Ik ben niet bang voor naalden – wat de meeste mensen tegenhoudt om dit te doen- en vind het een kleine moeite om te doen. Als ik zwaargewond in een ziekenhuis lig, vind ik het ook fijn als er wat bloed voor mij voorradig is. En het moet toch ergens vandaan komen. Alles ging toen voorspoedig. Tot ik klaar was. Even ging zitten met een broodje. Me niet zo lekker voelde. En flauwviel. In de donkerte van het onbewustzijn wist dat ik ergens was, maar alles was donker en ik had geen idee waar ik was. Een groot, donker, wazig gebeuren. Toen ik bijkwam, hebben ze me neergelegd. Gaat het al beter? Niet echt. Ik kreeg een soort suikeroplossing toegediend. Gaat het al beter? Nee, nog steeds misselijk en wazig. Toen dat na een uur zo bleef, ben ik uiteindelijk met een taxi naar huis gestuurd. Waar ik als een blok in slaap ben gevallen. De volgende dag kreeg ik een telefoontje dat ik maar beter geen bloed meer kon geven, omdat het niet goed was voor mijn eigen gezondheid. Dat is jaren geleden. Ik ga het nu nog een keer proberen. Als mijn lichaam weer naderhand raar gaat doen, is het voor mij niet weggelegd. En als het allemaal goed gaat, zal ik dit braaf ieder jaar gaan doen.