Er is zowaar een nieuwe maand begonnen vandaag, besefte ik me ineens toen ik mijn gedachtes van het moment om wilde gaan zetten in het getypte woord. Een nieuw begin, een nieuw stukje van het jaar, van het leven.

Hoe mooi, want in dit weekend, ergens tussen het warm begroet worden omdat ik zaterdagavond weer aan kon sluiten bij een groep vrienden, die me bestookten met enthousiaste verhalen van de overdag die ik had gemist; de energie die mijn lichaam bleek te krijgen van het op de dansvloer staan na een paar dagen grieperig thuis te zijn geweest; een ex-collega die na mijn ‘hoe gaat het nou met je’ in huilen uitbarstte omdat het allemaal niet zo goed ging met alles en zich vervolgens schaamde omdat ze zich tijdens het uitgaan niet wat sterker kon voordoen.. Hoe fijn voor haar en mij dat mijn luisteren, gevolgd door bemoedigende woorden, bij allebei een glimlach opriepen; de opwelling om zondagmiddag ineens een eindje te wandelen uitermate goed bleken voor zowel mijn gemoed als rust in het hoofd, gevolgd door dingen uitzoeken en doen in mijn huisje waar ik al dagen, zo niet weken tegenaan aan het hikken was; ergens tussen en door al deze gebeurtenissen en ervaringen in, bedacht ik mij dat een mens kan veranderen. Een knop kan omzetten. Het leven meer naar eigen hand kan zetten.

De moraal van bovenstaand wangedrocht van een zinnen-aan-elkaar-verbind-raapsel-waarin-ik-onmogelijk-alle-leuke-en-bijzondere-momenten-van-dit-weekend-kan-beschrijven: je hebt van die weekenden, van die dagen dat alle gesprekken die je voert, alle mensen die je tegenkomt, alle keuzes die je maakt, ineens een soort logica lijken te bevatten.