Toen ik 19 was, moesten mijn keelamandelen eruit worden gehaald. De paar dagen ziekenhuis waren niet zo erg, want ik mocht zoveel citroenlimonade en waterijsjes halen als ik wilde, lag rustig op een tweepersoonskamer en er hing een tv aan de muur. Het was wel lekker rustig, even weg van de dagelijkse studeerbeslommeringen. De dag voor Kerst kwam ik thuis en het was een beetje jammer dat ik slechts een paar happen kerstdiner door mijn keel kon krijgen. Eten nadat je keelamandelen waren verwijderd ging niet echt makkelijk. Het ergste vond ik dat ik niet uit kon met Oud & Nieuw, omdat ik nog niet helemaal hersteld was. Mijn zus en vrienden zaten bij andere vrienden, ik zat bij mijn ouders thuis. Mijn eerste stappen buiten werden snel beëindigd omdat ik snel weer naar binnen ging toen er een stuk vuurwerk iets te enthousiast mijn kant op kwam gevlogen. Mijn zus en wat vrienden kwamen na 24.00 snel even langs om Gelukkig Nieuwjaar te wensen en toen waren ze snel weg: uit. Ik ging maar op tijd slapen.

Sinds afgelopen woensdag heb ik griepachtige verschijnselen. Opgezette keelklieren, koortsaanvallen, hoofdpijn, spierpijn, moe, keelpijn, de hele mikmak. Woensdag kon ik alleen maar slapen, donderdag had ik het afwisselend koud en warm, gisteren had ik zo’n stijve nek dat ik mijn hoofd amper kon bewegen. Het al weken geplande Koninginnedag-overdag-uitstapje met een grote groep vrienden en kennissen naar Eindhoven, met talloze leuke dj’s, kon ik maar beter overslaan. Een hele dag gezellig buiten rondsjouwen kan mijn lichaam nog niet aan helaas.

Zij nemen allemaal zo de trein. Ik zit hier thuis. Grotendeels beter, maar net niet beter genoeg om mee te doen met de leuke dingen. Deze dag ga ik rustig aan doen en weinig energie verspillen, zodat ik wel de puf heb om vanavond met het grootste gedeelte van die groep mensen af te sluiten in mijn favoriete dansplek. Misschien zweet ik al dansend het laatste restje bacillen er meteen uit.