Hier werd geschreven over ieder jaar asperges eten omdat de ander dacht dat de een het lekker vond en de een niet durfde/wilde zeggen dat het niet lekker bevonden was en daarom werd het ieder jaar tegen heug en meug opgegeten, omdat het inmiddels veel te laat was geworden om er iets van te zeggen.

Ik begon er over na te denken en ik begrijp het niet altijd. Leugentjes om bestwil. Uiteindelijk heeft niemand er iets aan als je op zo’n moment de waarheid niet spreekt.

Mensen zijn bang om gemeen of onaardig te worden bevonden als ze eerlijk zijn. Maar uiteindelijk heeft iedereen er wat aan als het gewoon wordt uitgesproken.

Als je erover nadenkt: wie heeft er iets aan als je zegt dat iets mooi staat, omdat het nieuw is gekocht, terwijl het helemaal niet mooi staat? Wie heeft er iets aan als je zegt bepaald eten lekker te vinden, met het risico dat iemand het een volgende keer weer gaat maken, terwijl je het helemaal niet lust? Of dat degene die heeft gekookt er later achterkomt dat je helemaal niet van dat soort eten lust omdat het in een gesprek toevallig ter sprake komt? Dan voelt diegene zich lichtelijk voor de gek gehouden. Wie heeft er wat aan als je zegt graag een keer af te spreken, terwijl je dat helemaal niet wilt en zo een ander aan het lijntje houdt? Onnodig hoop kweken. Wie heeft er wat aan als iemand je op een heel onhandig moment opbelt en graag een heel verhaal kwijt wilt, terwijl je op dat moment echt niet geconcentreerd kan luisteren? Dan zijn beiden toch beter als je gewoon eerlijk zegt dat dit een slechte timing is en die ander beter later kan bellen?

Mensen zouden eens wat vaker eerlijker moeten zijn. Dat lijkt gemeen en ongepast, omdat het niet zo in onze cultuur zit. Maar uiteindelijk weet je dan pas wat je aan elkaar hebt.