Vanochtend had ik voor het eerst een soort van lentegevoel. Net wakker, net aangekleed, zonder jas maar met trui aan mijn straat uitgelopen om een halfje brood bij de bakker te kopen. Bijna een vakantiegevoel zelfs.

Een week geleden gaf mijn lichaam aan dat het niet helemaal goed ging en sindsdien is er een hoop gebeurd. Voornamelijk in gesprekken met vrienden en in mijn hoofd. Puzzelstukjes die allemaal in een klap door elkaar waren gegooid, beginnen nu langzaam dwarrelend een passend plekje te vinden. Niets overhaasten, niet neurotisch vanalles gaan veranderen. Gewoon zijn. En leven. En ontdekken. En merken wat werkt.