Sinds een paar maanden ga ik een keer in de zoveel weken naar een masseuse. Die velerlei soorten masseren beheerst en kijkt en voelt waar er op dat moment behoefte aan is. Mijn eeuwige verstopte neus komt bijna altijd aan bod en verder worden er jarenlange stiekeme verkrampte spieren losgemaakt.

Het voelt goed voor mijn lichaam, geeft rust aan mijn hoofd en blijkt gewoonweg de ultieme ontspanning voor mijn lijf en leden.

Mijn lijf en leden hebben namelijk de neiging om zichzelf voorbij te lopen, voor de gek te houden, alleen te concentreren op oppervlakkige zaken en te negeren dat misschien niet alles goed met me gaat, al compenseer ik dat subliem door in de weekenden het grootst mogelijk plezier te hebben en daadwerkelijk alles te vergeten.

Vandaag zat ik bij de masseuse. Met mijn ogen dicht, op een stoel, met gedachten die waaierden. En uiterst doeltreffend was ze bezig om mijn nek, hoofd en schouders los te maken. Het werd losser, spanning werd losgelaten, mijn hoofd schoot vol gedachtes door dat bewuste stilzitten dat ik al in geen weken meer gedaan had en langzaam kwamen er bubbels in mijn hoofd. Het werd lichter in mijn hersenen, de wereld vervaagde steeds sneller en ervaring uit vervlogen tijden vertelde me dat het weer eens zover was.

Tijd om snel mijn hoofd naar beneden te doen om te voorkomen dat ik flauw zou gaan vallen. Met iets minder bubbels in mijn hoofd, maar wel nog te ver verwijderd van de aarde ben ik op de massagetafel gaan liggen. Alwaar ik rustig verder gemasseerd ben tot de tijd verstreken was.

Al vraag ik me vaak af wat ik aan het doen ben, waar ik naartoe moet, of ik niet iets zou moeten doen of juist niet, hoe ik mijn leven eens zal gaan leiden of ik het goede doe.

Mijn gedachtes kunnen een hoop met me doen en me flink aan het twijfelen brengen.

Mijn lichaam echter geeft uiteindelijk altijd aan als er echt iets niet klopt.

Als er iets moet veranderen.

Luid en duidelijk.