Na een maand of vier vol drukte, twee baantjes en een actief vrijwilligersbaantje is er een grote stilte op komst.
Het ene baantje is verruild voor een vrijwilligersbaantje in dezelfde concertzaal, dat minder tijd kost en beter inplanbaar is.
De andere baan houdt er eind maart mee op vanwege het feit dat de grote organisatie geen geld overheeft voor contractverlengingen.
Het andere vrijwilligersbaantje hangt wat betreft mijn actie aan een zijden draadje, omdat de puf en de inzet steeds meer lijken te ontbreken.

Van drukte naar bijna niks.
Het voelt als een vrije val.
Een plezierige, langgerekte val, zwevend in de lucht, zonnetje op mijn gezicht, beetje hangen tegen de wind in.
Tot het moment daar zal zijn dat er weer vastere grond onder mijn voeten komt.