Alles veranderde toen ik naar de middelbare school ging.
Van de veilige omarming van de lagere school en het kinderleven naar de killere, hardere, meer volwassen wereld van de middelbare school.
Iedereen leek in de zomervakantie ouder te zijn geworden.
Behalve ik.
Ik voelde me ineens zo jong en zo klein en bezig met hele andere dingen dan mijn klas- en jaargenoten.
Ik voelde me zo anders. En als je 12 bent wil je niet anders zijn.
Dus vanaf toen ging ik me aanpassen.
Stoer meedoen.
In de smaak vallen bij anderen.
Mee lachen.
Mezelf negeren.
Diep van binnen bleef ik wel trouw aan mezelf. Ik deed nooit dingen die ik echt niet wilde, werd ook niet gepest en niemand dwong me tot dingen.
Maar emotioneel gezien voelde ik me niet mezelf.
Ik liet het toe.
Ik verloochende mijn eigen ik.
Tot ik een jaar of 16 was, de mavo met gemak had gehaald en overstapte naar de havo.
Toen werd het langzaam aan weer tijd voor mezelf.
Andere mensen om me heen. Een periode afgesloten, een nieuw begin. Ik kon weer ademhalen, voelen wat ik wilde voelen.
Nog steeds kon ik me soms vervreemd voelen van de mensen, maar ik had niet zo sterk meer de neiging om me aan te passen.
Vond langzaam aan steeds meer mijn eigen weg.
En ben nog steeds zoekende.