Ik voel me op het moment zo ziekig dat ik nu niet aan moet denken om vanavond tussen de mensen te zitten en later op dansvloer te staan. Als het een willekeurig andere avond was, zou ik neigen naar thuisblijven.
Maar het is Oud & Nieuw.
Dus overdag ga ik op mijn bank hangen, slapen, thee met honing drinken, grote hoeveelheden fruit en vitaminepillen eten en zodra de avond valt, ga ik er met frisse moed tegenaan om vanzelf te merken wanneer het ophoudt voor me.

Ook fijn: dat er sinds gisteren onenigheid is.
Gedoe. Meningsverschillen.
Over boodschappen, hapjes, drankjes, geld, moeite, oliebollen en meer van dat soort zaken.
Zaken waar ik me met mijn weinige geld zelf vaak druk over kan maken.
Maar niet met Oud & Nieuw.
En niet over dingen die weken geleden al bedacht waren.

Deze laatste dag weerspiegelt gelukkig geenszins het gevoel van de afgelopen 364 dagen.
En vast ook niet voor de komende 365.

Ik ben er wel klaar mee nu, deze dag en dit jaar.
Op naar 2007!

En dan is 2006 voorbij.
En vandaag bekruipt me ineens het onbestemde gevoel dat ik nog iets moet doen voordat het nieuwe jaar begint..
Bepaalde mensen moet zien, ergens naartoe moet gaan..
Iets, zodat dit jaar niet suf kabbelend ineens voorbij is.

Via hem.
Een lijstje met plaatsen waar ik dit jaar geslapen heb, als ik niet in mijn eigen woonplaats sliep.
Volledigheidshalve moet ik er bij melden dat ik in sommige plaatsen meerdere keren heb geslapen.
En dat ik in meer plaatsen ben geweest tijdens slaapuren, maar waar nog doorgefeest werd, zodat ik uiteindelijk die nacht zowel niet thuis als uit heb geslapen.

Frankfurt, Duitsland (feest)
Venray, Nederland (familie)
Eindhoven, Nederland (feest)
Utrecht, Nederland (feest)
Groningen, Nederland (feest/vrienden)
Terschelling, Nederland (festival/vakantie)
Aubenas, Frankrijk (vakantie)
Den Haag, Nederland (vrienden/feest)
Boekel, Nederland (vakantie/familie)
Saalburg, Duitsland (festival)
Dronten, Nederland (festival)
Apeldoorn, Nederland (vrienden/vakantie)
Zyfflich, Duitsland (vrienden/feest)
Cuyk, Nederland (familie)

Mijn elektrische tandenborstel viel 'n paar dagen geleden kapot op de grond.
Mijn ene schoenveter is stuk.
Mijn koelkastinhoud bestaat uit allemaal restjes en beetjes.
De vuilniszak zit vol.
Mijn vuilniszakken zijn op.
Er moet iets echt vandaag op de post.
Mijn dromen lijken wel films: zo lang en zo intens en vol verhalen.
Dingen zijn kwijt of liggen niet op hun plek.

Een aantal dagen relaxen, feesten, vrienden over de vloer en bij vrienden over de vloer zijn heeft nu deze wanorde in huis en hoofd geleverd.

Pas vanaf net heb ik tijd waarin ik niks hoef.
Tijd van mij.
En over een paar uur is de wanorde weer grotendeels geordend.

Die dagen tussen kerst en oud & nieuw.
Met ook nog een paar extra zondagen erbij.
Die tellen nooit echt helemaal mee.

De tijd van bezinning.
Binnen zijn.
Zaken die nog moeten worden afgerond.
Dingen die aflopen.
Een heel jaar vol gebeurtenissen, dat kan worden overdacht.

Het jaar bijna voorbij.
Bijna tijd voor een verse start.

Ineens viel het me op.
Dat de mensen die een hekel aan kerst hebben, niet perse een hekel hebben aan de kerst zelf.
Ik hoor er bijvoorbeeld nooit iemand over dat ze het onzin vinden omdat ze niet gelovig zijn.
Ik hoor en lees wel vaak dat mensen een hekel hebben aan de hypocrisie van het idee dat ‘de mensen’ aardig zijn en elkaar denken in december en de rest van het jaar niet.
Dat die mensen zo leven en de commercie en de kerstsfeer een rare draai geven, wil nog niet zeggen dat de hele kerst een rare draai heeft gekregen.
Laat ze toch.
Maar jij kan er toch op je eigen manier invulling aan zien te geven en wel een kerstige kerst hebben?

Een paar leuke dagen, die gevuld worden met de dingen die ik leuk vind.

Afgelopen weekend was het de tijd voor vrienden, dansen, feestjes en logeerpartijen.

Vandaag is de dag van bankhangen, muziek luisteren, stamppot eten, lekkere snacks verorberen en foute kerstfilms kijken tot ik er scheel van zie.

Morgen is de dag van overdag gezellig met mijn familie samen zijn en ’s avonds dansen met vrienden.

Kerst, de donkere, verplichte dagen?
Het is maar net wat je er zelf van maakt.
Jammer dat zoveel mensen zich laten opjutten door de stress en het moeten en ‘zo hoort het nou eenmaal’.

Iedereen veel plezier/ rust/ sterkte/ succes gewenst! *

* Doorhalen wat niet van toepassing is.

Vaak kan ik me beide kanten van iets goed voorstellen.
Ik begrijp de een.
Ik begrijp de ander.
Zie de argumenten voor.
En de argumenten tegen ook.

Dat komt vaak van pas.
Om te sussen. Te bemiddelen.
Iets naar twee kanten zo uit te leggen dat ze zich allebei een beetje kunnen voorstellen waarom de andere er anders tegenaan kijkt.

Het nadeel is, dat ik vaak beide kanten van iets goed kan voorstellen.
Maar die twee kanten elkaar echt niet.
Hoe ik ook mijn best doe.

En dan sta je ineens ergens tussenin.

Zelden zullen die kanten mij erop aankijken. Gelukkig.
Maar het voelt niet fijn als je merkt wat er spaak loopt en je krijgt het niet recht.

Een nieuwe verslaving.
Gelukkig weet ik nu al wanneer deze afgelopen is.
Zondagmiddag.
Sinds dinsdag probeer ik namelijk zoveel mogelijk te horen en te zien van de drie dj’s die in het glazen huis zitten.
De 3fm-aktie tegen landmijnen.
Ik volg het overdag op tv, ’s avonds via de webcam, soms alleen via de radio.
Goed dat ze het doen.
En wat verslavend om naar te kijken
Er gebeurt van alles: bekenden komen langs, grappige smsjes komen in beeld, mensen die veel geld bieden mogen live een liedje zingen.
Steun het doel, als je kan.
Maar ga niet kijken, echt niet, want je kan niet meer stoppen!

Inmiddels heb ik naast een nieuw lay-out, ook een nieuwe statistiekenpagina.
Leuk!
Ik kan zien hoeveel mensen mijn site bezoeken, hoe lang ze er blijven, welke stukjes ze aanklikken en vanaf welke site ze komen.
Leuk om te zien dat er, naast de vele mensen die via zoekmachines op zoek naar iets anders tevergeefs bij mij belanden, toch een constante stroom bezoekers komt hier.
Ik schrijf natuurlijk wel om door meer mensen dan alleen mijzelf gelezen te worden.

Er viel me wel iets typisch op.
Een aantal bezoekers kwamen op mijn site, naar aanleiding van een stukje commentaar van mij bij een andere site.
Dat is nog niet zo typisch.
Maar wel dat mensen zoeken op kerst. Vervolgens bij allerlei weblogs komen die er ooit iets over geschreven hebben.
Daar de commentaren lezen. Waaronder die van mij.
En vervolgens besluiten om op mijn website te kijken.
Soms naar aanleiding van commentaren die ik een of twee jaar geleden over een kerst-iets hebt geschreven.

Wie schrijft, die blijft.

Niemand heeft iets met moeten.
Kerstkaarten schrijven is voor velen zo’n moeten.

Pas bedacht ik me dat ik in ieder geval een paar mensen graag een nieuwjaarsgroet wilde wensen per kaart.
Velletje kerstpostzegels gekocht.
Vanochtend met mijn adresboekje, de postzegels en een assortiment kerstkaarten die al jaren in een la lagen er even voor gaan zitten.
En de mensen die ik graag iets wilde wensen, een kaartje gestuurd.

Omdat ik dat wilde.

Mijn nieuwe agenda begint vandaag.
Fijn en handig dat deze niet pas op 1 januari begint.
Het voelt een beetje onwennig altijd, een frisse, nieuwe agenda.
Het voelt ook fijn.
Als een verse start.

Alleen is het nog niet helemaal zover.
Dit jaar duurt namelijk nog twee weken.
Al zijn dit de vreemdste weken van het jaar.
Iedereen kijkt uit –in positieve of negatieve zin- naar Kerst en Oud & Nieuw.
Al die andere dagen lijken bijzaak.
Andere plannen lijken per definitie dan ook niet meer te lukken dit jaar.
En schuiven door tot na 1 januari.

Dat geeft tegelijk rust en onrust.

Nog twee weken niemandsland, afsluiting, geregel, jaarlijstjes en aftellen voordat de jaarwisseling een feit is.

Ineens ga je erover nadenken.
Iets dat heel gewoon is geworden, maar dat ooit niet was.
En eigenlijk heel vreemd en technisch knap in elkaar zit.

Je typt wat woorden.
Drukt op verzenden.
En waar ter wereld die ander ook is: degene ontvangt je bericht.
Op de mobiele telefoon.

Als je dat vijftig jaar geleden tegen iemand had gezegd, was je er om uitgelachen.
En nu bestaat het.
Gewoon.
Fascinerend toch.

"Klein, zeer plaatselijk leed":

Seizoen komen. Seizoenen gaan.
En nu de herfst datumgewijs officieel voorbij is, is daarbij ook mijn recente favoriete limonade uit de schappen verdwenen.
En die van dit seizoen?
Die smaakt gewoon minder lekker.
Jammer.
Grmblhmpf.

De tijd zal het leren.
Zegt men.
Soms klinkt dat als een ontzettend irritant cliché, waar je op zo’n moment niks aan hebt.
Soms klinkt het als een waarheid als een koe.
Wat dan op zichzelf weer een cliché is.
Maar clichés zijn niet voor niets clichés natuurlijk.

De moraal is dat wat een moment het einde van de wereld lijkt, later niks meer uit lijkt te maken. En andersom ook.
Dat de dingen een paar dagen later vaak anders voelen dan een paar dagen daarvoor.
Wat het leven een soort luchtigheid met zich meebrengt.
Vandaar het geweldige cliché.
De tijd zal het leren.

Multi-tasken.
Het klinkt zo goed en trefzeker en praktisch.

Maar is het niet gewoon een chique woord voor alles tegelijk doen?

De laatste tijd gaat mijn tijd zo snel.
Eigenlijk verdacht ik iets of iemand ervan stiekem een paar uur per dag heel snel door te spoelen.
Opstaan. Fast forward. Slapen.

Het komt ook omdat het december is, de laatste maand van het jaar. Al die dingetjes en bezoekjes die ‘voor het eind van het jaar toch echt eens gedaan moeten worden’ moeten nu dus eigenlijk allemaal nog gebeuren.
Het komt ook omdat ik gewoon minder eigen tijd heb. Door specifieke werkzoekopdrachten, nieuwe mensen in mijn leven en meer schrijfdingen waar ik me mee bezig houd.

Vandaag had ik dan ook ineens een liedje in mijn hoofd.
Waarin ik dan vooral mijn trage ik opzij zou willen duwen.


Opzij, opzij, opzij
maak plaats, maak plaats, maak plaats
we hebben ongelofelijke haast
opzij, opzij, opzij
want wij zijn haast te laat
we hebben maar een paar minuten tijd
we moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan
en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven
we kunnen nu niet langer blijven staan
een andere keer misschien
dan blijven we wel slapen
en kunnen dan misschien als het echt moet
wat over koetjes, voetbal
en de lotto praten
nou dag tot ziens, adieu, het ga je goed
we moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan
en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven
we kunnen nu niet langer blijven staan

Herman van Veen - Opzij opzij opzij

Zo'n klein emmertje met nog 3/4 chocoladevla erin uit je koelkast halen.
Deksel eraf.
Richting je bank lopen.
Pats. Boem. Kletter. Flats.

Emmertje op de grond.
Klodders en strepen chocoladevla eromheen.

Jakkes.

Maar wel een grappig gezicht eigenlijk ook.

Nadat de wekker mij wakker had gemaakt, bleef ik even op de bedrand zitten om mijn droom weg te schudden en de dag te laten beginnen.
Na een kort bezoekje aan mijn badkamer, liep ik de woonkamer in, begroette mijn vogel en zette de radio aan.
Stilte.
Kijken naar de stereo, op andere knopjes drukken. Nog steeds stilte. Ineens viel het me op dat mijn modem geen lichtjes aan had.
En dan ineens besef je het.
Er klopt hier iets niet.

Mooi vind ik dat, hoe je hersenen een aantal dingen registreren en dan ineens een conclusie hebben.

Dan volgt de reactie.
Is dat in het hele huis? Allemaal knopjes aan en uit en indrukken.
Zou het alleen bij mij zijn? Heb ik een stoppenkast en waar zit dat ding en hoe werkt dat eigenlijk?
Op het moment dat ik weer wat later de krant uit mijn brievenbus vis, springen de lampen in de gangen aan.

Aha, het was niet alleen bij mij.
Het was in het hele flatgebouwtje.

De telefoon gaat.
Ben je al wakker?
Ja, maar dat scheelde niet veel, want er was geen stroom in mijn gebouw.
Nou, er was geen stroom in de hele stad.
Oh.

Vandaag las ik dat hele delen van de stad uren zonder stroom hebben gezeten.
Dat er mensen opgesloten zaten in winkels.
Lange leve de elektrische deuren.

Weer zo’n moment om stil te staan bij de handelingen die je dagelijks doet.
Welke daarvan er niet kunnen als je geen stroom hebt.
Wat is de mens toch een hulpeloos wezen geworden.

Eerlijkheid dient de mens.
Daar ben ik een fervent voorstander van.
Eerlijk leidt immers tot duidelijkheid en weten waar je aan toe bent.

Hoewel..
Al ben je nog zo eerlijk tegen elkaar, iedereen heeft een eigen betekenis aan bepaalde woorden gegeven.
Een eigen interpretatie.
Een eigen achtergrond.
Een eigen geschiedenis.
Eigen gevoelens.

En zo kan eerlijkheid soms alsnog leiden tot onduidelijkheid en niet weten waar je aan toe bent.

Het leven moet geleefd worden en de tijd zal het leren.
En in ieder geval is het blijven luisteren naar mezelf het eerlijkste wat ik kan en zal doen.

Drukte. Gekrioel. Duwen. Passen. Meten. Zuchten.
Ongemeend glimlachen. Stuurs niet op anderen letten. Wachten. Schuifelend vooruit.

Eerst op straat. Met auto's en fietsen.
Vervolgens in de supermarkt. Met karretjes en mandjes.

De zaterdagmiddagdrukte.

Zelf vind ik het juist wel lachwekkend, als verder iedereen om me heen zo serieus haast lijkt te hebben dat alles er juist trager door lijkt te gaan.

Ik heb mezelf ooit voorgenomen om het op mijn site niet over politieke zaken te hebben.
Niet omdat ik er geen mening over heb, integendeel meestal zelfs, maar voor mij is dit niet de plek om het daar over te hebben.
Het gaat hier voor mij om het luchtige schrijven, de woordvondsten, de vele gedachten die in mijn hoofd rondwaren.

Zonet las ik echter enkele verhalen van mensen.
Verhalen waardoor weer eens duidelijk wordt dat er soms echt iets mis gaat met al die regels die we hebben.
En er dus legio mensen zijn die jaren, maar dan ook echt vele jaren, geleden hun land zijn uitgevlucht en in Nederland terecht zijn gekomen.
En die al jaren wachten op een antwoord of ze kunnen blijven.
Jarenlang niet mogen werken. Niet naar school mogen.
Niet echt bestaansrecht hebben.

En ik moet denken aan een tekst van Loesje, die eigenlijk over de warrige wereld van de liefde gaat, maar ook in deze context van toepassing lijkt.

De pijn van het misschien, is erger dan het weten.

Hardop lachen moest ik. De droogheid die ik ineens hoorde op de radio.
Nu heb ik zelf minder met haar. Maar wat hij zei vond ik hilarisch.

Ik ben Herman Finkers en ik moet eerlijk zeggen: ik luister altijd naar Claudia.


Als ze wat tegen me zegt.

Dit jaar heb ik voor het eerst sinds ik het ouderlijk huis uit ben een kerstboom.
Voor het eerst in ehm heel veel jaar.
En ik hoefde er de deur niet eens voor uit.
Niet echt in ieder geval.
Ik vond hem namelijk bij de algemene voordeur. En in mijn brievenbus lag naast een krant en een folder voor de Chinees, een briefje van mijn verzekering.
Dus de kerstboom die daar in de portiek stond, bleek voor mij te zijn.
Met de boodschap dat ze zo blij zijn met mij als klant. En dat ze in het nieuwe jaar graag horen hoe de kerstboom heeft gestaan. En meteen kunnen bespreken of ik het komend jaar ook zorgeloos verzekerd ben.
Slimme marketing.

Maar ik heb zowaar wel ineens een kerstboom.

Kiezen en keuzes maken.
Niet mijn sterkste kant.
Kwam ik vandaag weer eens achter.
Deze keer door de mensen die mij helpen met mijn zoektocht naar werk.
Ineens begreep ik dat ik een keuze maken zie als het uitsluiten van iets.
Niet als het kiezen voor iets.
Dus als ik het ene kies, kan het andere niet meer.
Voor mijn gevoel dan.
Dus stel ik kiezen zo lang mogelijk uit.
Blijf wikken en wegen. Voor- en nadelen afwegen.
Draai er maar omheen. Ga nergens voor.
En dat geldt op vele gebieden.
Mijn leven in een notendop.
Bedacht ik me zo ineens.
Op een druilerige woensdagmiddag.

Er is van alles mogelijk.
Hoe langer je alleen bent.
Hoe meer je gewend ben aan je eigen leventje.
Hoe sneller je vraagtekens hebt als er iemand op je pad komt.
Misschien wordt het moeilijker om kriebels te krijgen.
Misschien is het niet de persoon om kriebels bij te krijgen.
Misschien moeten kriebels groeien.
Ik weet het niet.

Ik leef mijn leven ook maar voor de eerste en enige keer.

Misschien moet ik over sommige dingen niet willen nadenken en het maar gewoon beleven.
Voelen. Ervaren. Merken. Leven.

Alles valt uiteindelijk op zijn plek.
Altijd. Ooit.
Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

En zo open ik mijn eigen site en zie ik iets verrassends: de nieuwe lay-out is af!
Iemand was er mee bezig, maar ik had geen idee hoe ver ze er precies mee was.
En hoppa, hij is af.
Meer witruimte, mooie kleurtjes en ook wat technische dingetjes achter de schermen die beter werken nu.
En geen irritante reclame-pop-ups meer.
Mooi mooi, nieuw, nieuw, goed voor de inspiratie!

Mijn ouders zijn een maand op reis en omdat ik in dezelfde regio woon als hun, krijg ik zolang hun krant. Mooie regeling. Het levert me altijd wel weer een hoop op, het lezen van zo'n krant.
Informatie, irritatie, gefronste wenkbrauwen, verbazing, gegrinnik.

Zo blijf ik me erover verbazen waarom voetbalsupporters er altijd zo'n zooitje van maken. Nu heb ik niks, maar dan ook echt niks, met voetbal, maar het lijkt mij toch echt dat niemand er bij gebaat is dat er rookbommen afgaan en er stoeltjes op een veld worden gegooid.

Hoe een moeder per ongeluk een jeu-de-boule-bal naar haar acht dagen oude baby gooit, is me ook een raadsel. Per ongeluk. Juist ja.

Guldens blijken stiekem nog steeds wat waard. Tot 31 januari kunnen ze nog worden ingeleverd. Daarna echt niet meer. Echt niet.

Koperdieven hebben koperhoudende kabels bij het spoor gestolen en daardoor was gisteren een gedeelte van het treinverkeer ontwricht. Is koper zoveel waard dan, dat je het gaat stelen? En hoe kom je er op om kabels bij het spoor weg te halen, zo komt er helemaal geen trein meer op tijd ergens.

En ik ben pas op de derde bladzijde van de krant, kan je voorstellen.