En naast alle andere dingen die ik vandaag moet doen, moet ik ook nog cadeautjes kopen. En een gedicht maken. Lang geleden dat ik een gedicht heb gemaakt.
Maar morgenavond ga ik weer eens Sinterklaas vieren.
Mijn zus en twee vriendinnen van ons komen langs en we gaan de avond besteden aan bijkletsen, een cadeau-dobbelspel, een persoonlijk cadeau voor degene wiens lootje we een hele tijd geleden getrokken hebben, gedichten voorlezen en Sinterklaas-snoepgoed eten.
Lang geleden ook dat ik Sinterklaas-snoepgoed heb gegeten.
En al deed ik er de afgelopen jaren weinig aan, ik vind dat deze traditie nooit verloren moet gaan.
Van mij mag de Kerstman wegblijven.
Niet Kerst. Maar wel die man. Daar heb ik nou helemaal niks mee.

Door iets gebeurt het. Iets was het eerst. Een kleine gebeurtenis die de rest aanzwengelt.
De ommezwaai wordt zachtjes in werking gezet, steekt als vanzelf alles en iedereen om me heen aan en kabbelt inmiddels met een bescheiden vaart door mijn leven.

Op het gebied van werk, vrije tijd, liefde, vrienden en toekomst is er door spontane en geplande ontmoetingen, gesprekken, dromen, belevenissen en gedachtes inmiddels niks meer zoals ik het gewend ben.

Het voelt levendig, het flink opschudden en door elkaar husselen van alles, puzzelstukjes die elkaar zoeken, onduidelijkheden die een passende richting zoeken, de dingen die op hun plek willen vallen.

Midden in deze wirwar laat ik het allemaal over me heen komen, buig mee, buig terug, verwonder, glimlach en besef me dat dingen duidelijker en rustiger wordt als het allemaal weer gaat liggen.
Dat kunnen dagen, weken of maanden zijn. Ik merk het wel.

Ik ben benieuwd.

Misschien is het nieuw. Misschien is het al langer zo.
Maar vandaag viel me tijdens het kijken van een van mijn favoriete Net 5-series op dat ze kort en lange reclameblokken hebben. En zodra de korte begint, staat er onderaan in beeld '2 minutes'. Zodat je weet dat dit niet de pauze is om je was op te hangen, uitgebreid naar de wc te gaan of een lang lijst mails door te nemen.
Nee, dit zijn 2 minuten reclame die zo voorbij vliegen en daarom kan je het beste gewoon voor de tv blijven zitten.
Dat vind ik nou handig om te weten.
Echt.

Dat het eerste deel van de dubbelaflevering dan weer zo ongelofelijk spannend eindigt dat ik het een hele opgave vind om een hele week te wachten hoe het in godsnaam afloopt, vind ik dan weer minder. Maar dat is dan ook wel weer een beetje de charme van series kijken op tv.

Na het wakker worden, liep ik mijn woonkamer in en zei goedemorgen tegen de vogel.
Die niet in zijn kooitje zat.
De deur staat altijd open, dus hij kan heen waar ie wilt in mijn kamer.
Hij gaat alleen zelden ergens heen.
Vliegt meestal een rondje en gaat dan even kwetterend op zijn kooi zitten.
Ik maakte een hoop fluitgeluiden en zocht ondertussen mijn kamer rond.
Waar kon ie in hemelsnaam zijn?
Na 20 minuten hoorde ik eindelijk ergens een zacht gefluit vandaan komen.
Na alsnog even zoeken bleek hij zich in mijn grote lamp aan het plafond te hebben geinstalleerd, op een stokje in het midden.
Inmiddels is hij weer terug in zijn eigen huisje.
Wie weet wat die vogel nog meer allemaal uitspookt als ik er niet bij ben...

Iemand in mijn omgeving is er ooit mee begonnen en sindsdien doen we het allemaal wel eens.
Kruiswoordpuzzels maken.
Alleen of met meerderen. Waar en wanneer het uitkomt. Voor feesten. Na feesten. In de trein. Op de wc. Voor het slapen gaan.
En ik blijf me verbazen over sommige woorden die erin voorkomen. Soms verdenk ik de puzzelmakers ervan dat ze woorden verzinnen. Soms vind ik het ronduit lachwekkend. Mijn woordenschat groeit in ieder geval gestaag. Mooi tijdverdrijf. En je schijnt er slimmer van te worden.

Wat voorbeelden.
Schouderversiersel: nestel
Moderne zanger: rapper
Trompetvogel: agami
Dichte menigte: drom
Spoorwegovergang: aki
Kledingstuk: jopper
Kortzichtig: kippig

Het went.
En het blijft vervelend.
Om altijd iets te knoeien op iets wat je net aan hebt. Of bewust aan had getrokken om ergens naartoe te gaan.
Gesmolten kaas. Stukje tomaat. Pastasaus. Olie. Warme chocomel. Stukje aardappel. Boterhamstukje met pindakaas. Klontje boter met stukjes hagelslag. Druppels soep. Beetje biogarde.
Geregeld mist een stukje eten zijn doel en komt het op een kledingstuk in plaats van in mijn mond terecht.

Dat het herfst is, daar ben ik de laatste dagen van doordrongen.
Menig kledingstuk moest nadruppend aan een haakje drogen, omdat ik in een enorme hoosbui terecht kwam.
Mijn paraplu waait nu al vervaarlijk over, ik zal maar vast een nieuwe aanschaffen.
Het weer nodigt niet uit tot opstaan en naar buiten gaan.
Maar beide moeten wel ooit gedaan worden.

Geef mij de winter maar. Koud, maar daar kan je extra kleren voor aandoen.
Nat is zo nat. En leidt ook tot kou.
Brrrr.

Natuurlijk ben ik benieuwd hoeveel zetels alle partijen gaan halen en wie er straks ons land gaan reageren.

Maar al die tussenstanden interesseren me echt helemaal niks.

Ieder uur een update op diverse sites over hoeveel procent er al naar de stembus is geweest en hoe de zetelverdeling tot dan toe is, boeien me gewoon niet.

In vele gevallen vind ik de weg ergens naartoe net zo belangrijk als het eindresultaat.
Maar in dit geval niet.

Wat belangrijk lijkt, blijkt het later toch niet te zijn.
Uren slaap lijken noodzakelijk, maar doorgedroomd wakker worden werkt alleen maar versuffend.
Kleine en grote keuzes willen gemaakt worden. Vragen allemaal om aandacht.
En de aandacht dwarrelt weg. Naar niks in het bijzonder.

De dagen worden korter.
De gedachtes worden langer.
Het einde van het jaar komt langzaam in zicht.

Situatie 1:
Ik en goede vriendin en goede vriend die net 1 dag terug is van een maand Midden-Amerika kletsen bij en kijken door het caferaam naar buiten.
Waar op een gegeven moment Sinterklaas te paard en een hoop Pieten voorbij komen.
De goede vriend: "dit is pas een cultuurschok zeg."

Situatie 2:
Ik loop suffig door de supermarkt, sta te turen naar een schap.
Jongetje naast me. Van een jaar of vier.
Zegt hoi tegen me. Ik hoi terug. Kijk eens. Waarnaar? Aha, een pepernoot in je jaszak. Lekker. Hmm. Heb je er al veel op? Ja. Fijn hoor. Mijn blik weer op de schappen gericht. Kijk eens. Waarnaar? Aha, met een grote, gemene, grappige glimlach heeft hij de pepernoot in zijn mond gestopt. En kijkt mij triomfantelijk aan. Want ik heb die pepernoot niet. Hij wel. Lekker hoor. Kijk maar uit dat ie niet valt.
Even later zie ik hem hetzelfde doen bij een ander iemand bij een ander schap.
En ik kan een grote grinnik niet onderdrukken.

Men zegt wel eens dat vooral mensen met een slechte jeugd goed kunnen schrijven. Zij hebben veel meegemaakt, zijn daardoor in zichzelf gekeerd en hebben daardoor het talent om te schrijven sterk ontwikkeld.
Nu geloof ik daar niet zo in.

Wat ik bij mezelf wel merk, is dat er bepaalde gemoedstoestanden nadelig werken op mijn schrijven.
Als ik in een enorm vrolijke, goede en tevreden bui ben, is het vaak lastig zoeken naar woorden.
Als ik in een enorme nadenkbui ben, waardoor ik meer in mezelf gekeerd ben, is het net zo lastig zoeken naar woorden.

Blijft er dus over: de gemiddelde bui.
Nu is het zo dat mijn stemmingen op een dag soms kunnen verschillen van uur tot uur en bijna altijd zit er wel minstens een gemiddelde bui in.
Als ik net dan achter mijn computer zit en ook nog eens wat inspiratie voel opborrelen, is een stukje zo geboren.
En zo niet, dan niet.
De verplichting om er iedere dag perse een stukje uit te wurmen heb ik een aantal maanden geleden gelukkig uit mijn hoofd gezet.

Ik verwonderde me over het lieveheersbeestje dat met man en macht probeerde om zich in een nis naast mijn open deur te wringen.
Waarom deed hij dat?
Angst? Zaten zijn vrienden daar? Nieuwsgierigheid? Geen reden?
Het lukte niet in ieder geval.
Hij vervolgde zijn weg.
Ik ook.

Vanochtend had ik een gesprek over competenties.
Samen met een mevrouw van het cwi hadden we het over wat ik wil, wat ik kan en waar ik graag tijd in steek.
Ik kwam er alvast achter dat ik beter weet wat ik wil dan ik altijd denk te weten.
Iemand anders met je mee laten kijken en denken op een gebied waar je voor je gevoel helemaal vastzit, geeft weer beweging en inspiratie.
Vandaag heb ik via internet een aantal vragenlijsten ingevuld. Over hoe ik ben. Wat ik belangrijk vind. Hoe ik in elkaar steek. Het invullen alleen al stemde ook tot nadenken.
Binnenkort gaan de mevrouw en ik alles bespreken en bekijken.
En ben ik weer een stapje verder in mijn 'wat wil ik qua werk doen en bij wat voor iets zit ik op mijn plek'-zoektocht.

Ooit waren de mensen van de verkeersinformatie op de radio gewoon de mensen die een berichtje voorlazen over files, spookrijders en ander belangrijk verkeersnieuws.
Saai, helder, stond los van de rest van het programma.
En ineens kwam er ooit een dj op het idee om te praten met een van die mensen.
Of om ze mee te laten doen aan een radio-spelletje.
Of om een mening te vragen.
En vervolgens ging iedereen dat toen doen op.
En tegenwoordig is het heel gewoon en gewenst om gezellig en actief mee te praten als mens van de verkeersinformatie op de radio.
En ik vraag me af of dat ook bij hun werkomschrijving staat tegenwoordig.

Mijn ouders waren op visite.
Mijn trap is na een logeerpartij van een paar maanden bij een vriendin weer bij me terug.
Mijn gordijnrails hangt weer aan twee kanten vast.
Mijn licht in de gang doet het weer.
Mijn zelf-geblenderde fruit-biogarde-sapje viel in de smaak.
Mijn tochtje door de stad met mijn ouders was gemoedelijk en gezellig.
Mijn droommeubilair wat ik aan ga schaffen als ik ooit duizenden euro's over heb, heb ik vandaag zien staan.
Mijn huishoudentje is ineens in bezit van een tweedehands, amper gebruikte dvd-speler.
Mijn ouders hebben nu een versgebrande cd van Tunng in hun bezit.
Mijn thee-bezoekje aan een vriendin vanavond was leuk.
Mijn uitgaansplannen van vanavond worden steeds leuker nu er nog meer bekenden mee blijken te gaan.

Gisteren weer een bandje gezien waar ik de hele wereld over wil vertellen: Tunng.
Als je houdt van meeslepend, mysterieus, melodische samenzang en meegevoerd worden in de muziek: ga ze zeker eens bekijken. En beluisteren.
Ze zijn met zijn vijven. Drie spelen gitaar, een heeft een laptop en doet nog wat dingen, de enige vrouw zingt mee en bespeelt rare rammelinstrumenten en er is een bandlid die alleen maar rare instrumenten en geluidsobjecten heeft.
De hoeveelheid energie en plezier die ze samen uitstralen op het podium, maken het allemaal extra bijzonder.
Mooi. Bijzonder. Meeslepend.

Het enige, maar dan ook echt enige nadeel van het leuk vinden van elektronische/ bliep/ house/ dance-achtige liedjes vind ik: als je een stukje van een liedje in je hoofd hebt en je weet niet welke liedje het is.
Zo zonder tekst is het toch maar lastig voorzingen aan anderen die wellicht weten welk liedje ik bedoel.
Soms, heel soms, in een situatie als deze, imiteer ik de bliepjes of geluidjes die in mijn hoofd zitten en dan weet een ander wonderwel genoeg welk liedje ik bedoel.
Meestal echter, heeft de ander geen idee.
En vergeet ik uiteindelijk welk deuntje ik ook alweer in mijn hoofd had.
En uren, dagen, weken of maanden later kom ik er dan ineens achter. Meestal door toeval.
Het ultieme geluk dat ik ervaar in zo'n situatie is niet in woorden uit te drukken.
Echt niet.
Maar nu zit ik in zo'n beginfase.
En heb ik enkel onplaatsbare bliepjes in mijn hoofd.

In veel dingen van huishoudelijke aard sta ik mijn mannetje. Behalve als het op fietsen aankomt. Banden plakken is niet een van mijn kwaliteiten. Mede dankzij een handige vader, welwillende vriendjes en goede banden is het er in mijn leven nooit echt van gekomen om een band te plakken.

Een paar jaar geleden had ik binnen een paar weken tijd twee keer een lekke band en toen vond ik het tijd worden om het zelf eens te leren. Het is me toen zelfs gelukt. Het plakken van mijn voorband.

Maar toen mijn achterband maanden geleden een beetje stuk was, heb ik niks ondernomen. Hij was ook niet echt stuk. Als ik ergens naartoe fietste, was er niks aan de hand. Een paar uur later moest ik echter mijn band weer opnieuw oppompen voordat de band weer fietsbaar was. Dat is op zich niet handig, maar ik redde me er aardig mee. En het went.

Het leek me ook de enige mogelijkheid. Zelf plakken was namelijk geen optie. En naar een fietsenmaker brengen durfde ik niet zo goed.
De laatste keer dat ik dat gedaan had, trof ik namelijk een depressieve fietsenmaker die geen zin had in zijn werk. Die me nors wist te vertellen dat ik toch wel zelf mijn band kon plakken. Waarom zou ik hem er lastig mee vallen. Sindsdien heb ik een soort van angst voor fietsenmakers ontwikkeld.

Een paar dagen geleden bleek het echter van kwaad tot erger te zijn gegaan met mijn fiets. Nu was er echt sprake van een heuse hele lekke band. Waar ik amper een minuut op kon fietsen voordat deze leeg was.

Gisteren vond ik het dan ook tijd. En ben ik dapper naar de fietsenmaker gelopen. Zonder morren accepteerde deze beste man mijn fiets, met de magische woorden 'morgenmiddag klaar'.

Soms moet je inzien waar je eigen zwakte ligt en de dingen overlaten aan mensen die er verstand van hebben.

Mooi is dat, hoe een leven grillig verloopt, soms een dag alleen al zelfs.
Met pieken en dalen. Ups and downs.
Momenten dat alles tegen lijkt te zitten versus momenten dat er van alles op je pad komt.
Vind het zelf een kip en het ei-verhaal en ben er nooit zo over uit of het door een vrolijke bui komt dat alles zo leuk is. Of dat alles gewoon leuker is en je daardoor vrolijker wordt.
Deze dagen zijn er in ieder geval de momenten dat er veel leuks op mijn pad komt.

Zo heb ik enkele vrienden en bekenden gesproken die ik al veel te lang niet gesproken had.

Mijn opgeruimd huis is een bron van genieten.

Na lang zwoegen op mijn eerste cd-reviews in het engels, is de eerste deze week geplaatst.

Van een sollicitatie van maanden geleden waar ik nog steeds niks over gehoord had, kreeg ik ineens een mail dat de functie van administratief medewerkster inmiddels al vervuld was. Echter hopen zij voor het eind van het jaar positief bericht te krijgen over subsidieaanvragen, dan zijn er begeleiders of workshopleiders nodig. En ze kunnen en willen me uitnodigen voor een van die functies.

En zo zijn er nog veel meer kleine en grote dingen.
Het is een tijd van hoop, onverwachte genoegens en dingen die op hun plek vallen.
En ik sta er midden in en geniet ervan.

Nu ook ik aan het toegeven ben dat mijn zomerjas onderhand te koud is en dat de verwarming soms aan moet, is het tijd om nog wat dingen in te slaan.

Dikkere sokken
Kaarsen
Vlondertje voor in de douche om op te staan (in plaats van op koude tegels)
Zakdoeken
Filmhuis-strippenkaart
Warm vriendje voor in bed
Extra dekentje

Ik schrik steevast van mensen die praten door een mobiele telefoon door middel van zo'n headset.

Eerst denk ik namelijk dat ze het tegen mij hebben.
Vervolgens dat ze hardop tegen zichzelf praten.
Daarna ga ik er vanuit dat ze een beetje gek zijn.

En uiteindelijk kom ik erachter dat ze aan het bellen zijn.

Maar met een schuin oog blijf ik ze in de gaten houden. Want de eenmaal gewekte argwaan laat zich niet zomaar uit het veld slaan.

Een van de leuke dingen van vrijwillig werken bij de concertzaal is, dat ik regelmatig naar concerten ga. Kwestie van gemak en gratis en gezellig.
Deze week maar liefst twee memorabele concerten.
Waar ik weinig woorden aan wil besteden, ik wil ze echter wel beiden even genoemd hebben.

Gisteren het energieke concert met een zaal vol enthousiaste mensen en een goede sfeer waar je u tegen zegt: Arrested Development ken ik al van jaren terug en gisteren bleken ze nog alive, kicking en bezielend te zijn.

Vandaag het concert van Man Man. Vijf Amerikanen in witte kleding, die er uitzagen alsof ze of zeeman of pornoster of vrolijke flip of jaren zestig-figurant waren. Vijf vrolijke, gedreven, muzikale, ontstuimige muzikanten die met een veelheid aan instrumenten mijn mond afwisselend lieten glimlachen of open lieten vallen van verbazing.

Daarna een fijn gesprek met een bekende over dromen, kansen, zingen en doelen kiezen.
En een grappig gesprek met een Amerikaanse jongen die voor een semester in Nederland is om hier te studeren.

Mijn hoofd is weer vol indrukken, gedachtes en mooie beelden.

Soms overvalt het me ineens.
Een moment, een gedachte, een gevoel van binnen dat me zegt 'de wereld staat voor me open, ik leef maar een keer, laat ik er potdorie iets bijzonders van maken vandaag.'
Dat klinkt groots, maar dat is het meestal niet.
Het zit 'm juist in de kleine dingen.
Naar een film gaan die ik al tijden wil zien, een kaartje sturen naar iemand waar ik aan denk, een creatief plan maken voor mijn toekomst, een rondje door de stad lopen en alleen op de leuke dingen letten, een paar mooie zinnen opschrijven, verder lezen in een mooi boek.
Iets wat me een goed gevoel geeft volstaat.

Mijn bijpassende zin van de dag:
Je zult nooit je gezicht verliezen wanneer je het ware Zelf minus de eigendunk toont.

Deze week was ik bij een re- integratiecoach van het cwi. Na een aantal maanden werkzoekende te zijn geweest, krijg je deze toegewezen om je te helpen bij eventuele knelpunten.
Het was een leuk, informatief gesprek bij een enthousiaste vrouw.
Die tot de conclusie kwam dat ik goed mijn best deed qua vacatures zoeken en brieven schrijven, maar het helaas gewoon nog geen resultaat had opgeleverd. En dat terwijl ik toch een hoop te bieden heb.

En ergens tijdens het uur daar kwam ik ineens tot de conclusie dat er iets naars in mijn beeldvorming was ingeslopen in de loop der tijd.
Gewenning.
En ondertussen toch ook een deuk in mijn werk-zelfvertrouwen.

Ik was er namelijk aan gewend geraakt dat ik altijd afwijzingen kreeg.
In het kader van negatieve wishfull thinking niet echt een goede zaak.

En beseffen is nog altijd de eerste stap om iets te veranderen.
Want iets wat er is ingeslopen kan er ook weer worden uitgesloopt.


* Ik weet dat deze laatste zin taaltechnisch niet klopt. Maar hij is wel leuk. En hij klopt ook. In wat ik bedoel. *