Het feit dat mensen altijd en overal bereikbaar kunnen zijn, via zoveel mogelijke communicatievormen, wil niet zeggen dat ze ook altijd te bereiken willen zijn.
Je hebt nog altijd te maken met de mens zelf, die door bijvoorbeeld een combinatie van 'die tijd van de maand', een avond vol leuke tv-series en het enorme herfstweer dat buiten rondwaart, geen zin heeft om bereikt te worden.
En dat ook gewoon eerlijk zegt. En typt.
Het is aan die andere mensen om daarmee te doen en te vinden wat zij willen.

Als kind kwam ik er ineens achter dat we de tijd verzetten omdat de regering dat ooit bedacht had vanwege de energie.
Raar vond ik dat.
Het idee dat zoiets als de tijd gewoon willekeurig aangepast kon worden door mensen die iets te zeggen hebben.

Op zoek naar meer informatie, kwam ik erachter dat de tijd zoals we die kennen echt een hele lange geschiedenis heeft.
Eerst had men de plaatselijke zonnetijd, zodat de tijd in bijvoorbeeld Maastricht en Amsterdam wel 20 minuten kon schelen. Door de komst van meer wegen en de stadspoorten die op bepaalde tijden sloten, werd er in 1832 een middelbare tijd ingesteld. Met de komst van telegraaf en de spoorwegen werd een eenheid van tijd nog belangrijker.
In Nederland had je toen een tijd lang 3 tijden: Greenwich tijd (West-Europese tijd), Amsterdamse tijd en lokale zonnetijd in bepaalde steden en streken. Nederland hanteerde grotendeels de Amsterdamse tijd. Tijdens de 1e wereldoorlog werd om energie te sparen de Midden-Europese tijd en meteen de zomertijd ingevoerd. Later werd deze weer afgeschaft.
En in 1940 werd deze, door de Duitse bezetter, weer ingevoerd. Na de bevrijding werd de zomertijd weer afgeschaft. Tot 1977, toen werd er vanwege een grootschalige energiecrisis besloten om deze weer in te voeren. Tot de dag van vandaag is dat nog steeds zo.

De tijd is gewoon de tijd. Maar zo gewoon is dat dus helemaal niet.
Zoals alles heeft het moeten groeien en ontstaan.

Vroeger deed ik het regelmatig.
Briefjes in doosjes stoppen waar je bijna nooit kijkt.
Grappige, kleine verrassing als je het dan weken of maanden later weer openmaakte.

Tijdje geleden logeerde ik in een hotel.
Ik zag een doosje in de boekenkast staan.
Ik kijken.
Briefje met 'hello'.
Er stond een iets grotere doos onder.
Daar ook in gekeken.
Briefje met 'hello again'.

Dat het gevoel, de drive waar je al maanden op aan het wachten was er ineens gewoon is.
Al weken had je het gevoel dat het er aan zat te komen. Maar het was er net niet de hele tijd. Er miste iets.
En ineens is het daar.
Het echte omslagpunt.
En waar het ineens vandaan komt?
Iets in je hoofd. De sterren die goed staan. Het nieuwe seizoen dat is gekomen. Het besef dat wachten niet helpt. Dat gedachten niet vanzelf daden worden. Een combinatie van alles. De optelsom der dingen.

Er worden schoonmaakspullen uit kasten getoverd die al eeuwen niet zijn aangeraakt. Er worden dingen weggegooid waarvan ik me afvraag waarom ik het al die tijd bewaard had. Er worden spullen op vele logischere plekken weggelegd. Het besef dat niet alles in zicht hoeft te blijven geeft zoveel meer opruimmogelijkheden.

En er is meer. Opruimen in je huis werkt door in alles.
Er worden stappen genomen. Keuzes gemaakt. Over dingen waar ik later over uit zal weiden.

De kop is uit het zand.
Het voelt goed zo. Eindelijk.

Zoals de oplettende lezer weet, schrijf ik zo nu en dan recensies voor 3voor12lokaal. Omdat ik het afgelopen jaar voornamelijk druk was met coordinator zijn aldaar, kwam er weinig van het schrijven.
Nu die fase afgesloten is, heb ik me weer volop op het schrijven gestort.
En zo heb ik afgelopen vrijdag genoten van een avond vol muziek en van de voorpret over de recensie, aangezien er al vele stukjes in mijn hoofd kwamen tijdens de avond zelf. Zoals de teaser -het stukje wat op de voorpagina staat, zodat de lezers nieuwsgierig gemaakt wordt om verder te lezen-.
Hier is de voorpagina.
Vervolgens klikken op Uch Uch Breakie Breakie voor de recensie zelf.

Om er nou niet alleen een enthousiast zelfpromotie-stukje van te maken en smaken verschillen, en omdat wellicht niet iedereen het even interessant vindt om te lezen, meteen wat andere links.

Mooi liedje van een reclame.
Leuk tv-programma.
Gewoon mooie foto's.

Niet denken, maar doen.
Niet wachten, maar beginnen.
Niet afwachten, maar zelf actie ondernemen.
Niet de andere kant op kijken, maar erin duiken.
Niet de kop in het zand.
Luisteren naar je gevoel.
Werkelijk beseffen dat het uiteindelijk beter voor je is.
En dat je het waard bent.

Onderhoud is een goed iets.
Als het nooit ergens gedaan werd, zou alles in elkaar storten, afbladderen en teloor gaan.
In mijn flatgebouwtje is al maanden geleden aangekondigd dat er onderhoud gedaan gaat worden.
Het opnieuw schilderen van kozijnen en aanverwanten aan de buitenkanten. En het reinigen van de balustrades en dergelijke op de galerijen.
Vandaag is eindelijk de dag aangebroken dat alle werkmensen ineens rap dichterbij komen. De enorme hogedrukspuit is nog maar een paar flatjes van me verwijderd. En aan de voorkant zijn de schildermensen aan het voorbereiden. Met trappen tegen mijn ramen aan zijn ze aan het werk.

Mijn gordijnen blijven voorlopig maar even dicht dus.

Als je vrienden dingen aan elkaar vertellen en je vragen krijgt van vrienden over dingen die jij ze zelf nooit verteld hebt.
Geen dingen die geheim gehouden moesten worden.
Dat niet.
Maar toch.
Het is soms wel raar om dingen die je aan de een verteld hebt, via de ander terug te horen.
En ik ben er nog niet over uit of ik het handig, niet erg of vervelend vind.

Vraag me ineens af of ik nou zo interessant ben om over te praten of dat sommige vrienden niks anders te melden hebben tegen elkaar..

De overheid heeft bedacht dat we voorbereid moeten zijn op een ramp. Alle soorten rampen.
Een grote brand, overstroming, vrijkomen van gevaarlijke stoffen, terroristische aanslag of langdurige uitval van stroom, gas, water of telefoon.

Als de sirene gaat, moet je naar binnen (tenzij je in het gebouw zit waar de grote brand is neem ik aan), deuren en ramen sluiten en naar de rampenzender (oftewel de regionale omroep) luisteren voor instructies. Via je draagbare radio. Die je dus standaard op de regionale omroep moet hebben afgesteld. En waarvoor je altijd batterijen in huis moet hebben. Net zoals eten en drinken voor minstens drie dagen. En lucifers in waterdichte verpakking.

Er is veel wat ik niet standaard in huis heb, maar wel zou moeten hebben. De plattegrond van de omgeving en een autokaart en een lijstje met de telefoonnummers en adressen van mogelijke schuiladressen baart me het meeste zorgen.
Ik ken helemaal niemand met een schuilkelder.

En wat als de sirene gaat en je bent in een andere stad dan waar je woont? Moet je dan zo snel mogelijk naar huis of is dat een legitieme reden of bij een willekeurig iemand te mogen schuilen met de deuren en ramen dicht?
Dat soort vragen intrigeert mij mateloos.

De overheid kan ons burgers zoveel mogelijk proberen voor te bereiden, maar een ramp is en blijft een ramp.
Leuk geprobeerd, maar niet alles valt in regels en wetten en voorbereidingen vast te leggen.

We zaten allebei een dubbele boterham gebakken ei met kaas te eten in mijn kamer.
En ik bedacht me dat het zo leuk is dat het met sommige mensen gewoon klikt.
Dat het gewoon vertrouwd voelt.
We kennen elkaar van het uitgaan. Van feesten. En steeds meer alles eromheen. Festivals. Bijbehorende lange bus- en treinreizen. Werken in de concertzaal.

En vanmiddag kwam hij ineens op bezoek en vlogen de uren voorbij.
We hadden het over zijn nieuwe studie, het samenwonen met zijn huisgenoten, het meisje dat hij stiekem wel leuk vindt. Vroeger. Later. Mijn banenzoektocht. Moeilijke kruiswoordpuzzels.

Hij, jong en zoekend.
Ik, ouder en zoekend.
En het klikt.
De liefde voor muziek. Vertrouwd kletsen met elkaar. Humor.

Zo zat er deze middag onverwachts ineens een vriend op mijn bank.

Dat geldt voor zowel mijn eigen site als mijn huisje, bedacht ik me ineens.

Ik vind mijn door iemand anders ontworpen lay-out mooi en was er toen zeer blij mee, maar inmiddels past het niet meer bij me. Bij wat ik wil. Ik wil meer ruimte voor tekst, meer ruimte om te schrijven. En gewoon iets anders. Een frisse wind. Helaas heb ik zelf weinig tot geen verstand van lay-outs, dus is het vooral een kwestie van iemand zoeken die het voor mij wilt doen.

Mijn huisje is ook toe aan verandering. Sinds ik hier woon (vier jaar alweer) is er wel het een ander veranderd en verschoven, maar de grote lijn is al die jaren hetzelfde. En uiteindelijk gaat het toch vervelen. Voelt het zo futloos. Zo steeds hetzelfde.

Het heeft een grote schoonmaak nodig. Een grote opruimbeurt. Spullen waar ik aan gewend ben, maar die ik eigenlijk al jaren niet gebruik, moet ik gewoon eens weg gaan gooien. Ik moet bedenken of alles wel handig staat. Of dingen verschoven kunnen worden.
Dat is vooral een kwestie van het gewoon doen en eens gaan beginnen.
Dus dat ga ik een keer doen.
Gewoon beginnen.
En afmaken.
Want soms blijven dingen hangen tussen beginnen en afmaken.

Ik kan hier eigenlijk schrijven wat ik wil. Het is tenslotte mijn eigen site.
Maar dat doe ik niet.

Ik houd rekening met dingen.

Dat mijn ouders en bepaalde vrienden soms meelezen.
Dat ik soms dingen meemaak, die ik niet zomaar aan iedereen wil vertellen.
Dat sommige gedachtes die in mijn hoofd opkomen, graag daar blijven.
Dat sommige dingen die ik meemaak, beter niet open en bloot op het wereldwijdeweb gezet kunnen worden.

Vooral gebeurtenissen en gedachten in de categorieën liefde, lust en uitgaan komen hier vaak niet terecht.
De gebieden waarop soms veel, soms niks gebeurt in het leven buiten deze weblog.

Want dat is er natuurlijk ook, mijn wereld buiten deze weblog.
Een wondere wereld, laverend tussen saaiheid en grootse avonturen.

Mijn droomwereld is altijd nogal uitgebreid.
Dan weer letterlijk, dan weer figuurlijk.
Er gebeurt altijd heel veel en van alles in ieder geval.

Vannacht droomde ik onder andere dat er een aap was ontsnapt (waarvan eigenlijk?) en ik en 2 anderen, een jongen en een meisje (geen idee wie) deze bij een stadsgracht ergens moesten vangen. Daar zat een soort van logica achter, met bepaalde handelingen die we moesten doen. Omdraaien, kont die kant uit. Iets deden we niet goed en de aap werd boos op ons. Heel boos (en het was best een klein aapje eigenlijk, niet eens een gorilla ofzo). We moesten vluchten en deden dat door met zijn drietjes op een pan te gaan zitten en via de gracht weg te varen (en dat paste natuurlijk gewoon, met zijn drietjes op een kleine pan. En deze bleef gewoon drijven uiteraard). De pan was toch iets te klein, dus met behulp van iemand die ons hielp, gingen we bij een andere man een betere pan halen. En zo vaarden we verder, de grachten over, weg van de boze aap.

Hoe beter ik mijn dromen kan onthouden, hoe beter ik soms begrijp dat ik niet altijd even actief wakker word.

Bij de eerste dichter van de avond moest ik even inkomen als luisteraar.
Moest er geklapt worden tussendoor of was het de bedoeling dat het zo stil was?
Naderhand werden we geprezen om ons stil-zijn.
Gelukkig maar.

Drie blokken van drie dichters per uur. Op bijzondere locaties.
Eerste locatie was een bruin cafe.
Tweede locatie een oude kapel in het park.
De derde die we uitkozen een boekenwinkel.

Het is heel intiem en bijzonder om naar dichters te luisteren, ze gedichten te zien en horen voorlezen.
Bewondering kreeg ik voor ze allemaal, ze gingen daar staan en legden een stukje van hun ziel bloot. Ieder op een geheel eigen, passende manier.

Woorden kwamen, ritme werd gevonden, gedachten stroomden.


Ik was bij OnbederflijkVers, waar op een avond 30 dichters op 10 locaties te vinden waren.
Ik zag en hoorde: Piet Gerbrandy, Helene Gelens, Kees Godefrooij, Charlotte Scholten, Tonnus Oosterhoff, Pietersz van Calumburg, Arnoud Rigter, Rense Sinkgraven, Gerrit Kouwenaar.

Ineens begreep ik waarom ik de weg in het leven maar niet kan vinden.
Ik heb namelijk geen idee waar ik naartoe wil.

Net als over de snelweg rijden en er vanuit gaan dat je op de goede bestemming aankomt, terwijl je geen idee hebt of dat Lutjebroek, Groningen of Meppel moet zijn.

Natuurlijk, onderweg zie je allerlei interessants en leuks en maak je allemaal dingen mee.

Maar het einddoel wordt nooit gevonden.
Omdat je weet niet waar je naar op weg bent.

Al is het heel onhandig om thuis even geen internet te hebben, het begint ook wel te wennen.
Ik internet nu gewoon overal, behalve thuis.
Het internetcafe, bij mijn ouders en, zoals nu, in de bibliotheek. Daar blijk ik iedere dag gratis een uur te kunnen internetten. Zo kom je nog eens ergens achter.

Ook kom ik ineens toe aan andere dingen. Kasten opruimen, boeken lezen. Van die dingen waar ik steeds maar niet aan toekwam, omdat ik druk aan het msn-en was of leuke sites aan het bekijken.

Grappig is ook dat de mensen die gewend zijn mij de hele dag op MSN te zien, denken dat ik al dagenlang slaap of niet thuis ben. Ze weten wel dat ik internetloos ben, maar hun brein trekt een eigen conclusie.

Vandaag was er weer een monteur, met weer een nieuw modem. Maar zonder resultaat. Er is toch echt iets mis in het buitenkastje op de kabel of ergens. Morgen komt er weer een nieuwe buitenmonteur.
Het zou fijn zijn als het vanaf morgen allemaal weer werkt, maar ik ga nergens vanuit.
Tot nu toe staat de techniek voor niets in dit geval..

Update: de mannetjes die in de kabelkast zouden komen kijken, zijn ineens al geweest schijnbaar! Dus mijn internet thuis doet het weer gewoon. Ik zeg joechei ende jippie!

En vanmiddag deed mijn internet het ineens weer niet...
Helpdesk weer gebeld, weer hetzelfde probleem, weer een monteursafspraak gemaakt.
Tot dinsdgochtend ben ik zoiezo internetloos. Zal ik mijn internetbehoefte her en der moeten zien te vervullen.
Hopen dat er dan een goede oplossing komt. En ik gewoon altijd weer online kan zijn.
Uit van hier.

Helemaal opperbest voelde ik me niet gisteren, al sinds het opstaan. Na een boterham, een douche en wat internetdingen voelde ik me steeds minder best. Op de wc bleek het echt niet goed te gaan, want van enige dikte in de ontlasting was geen spoor meer te verkennen. Ik kreeg het warm, koud en werd misselijk. Alles in een keer tegelijk. En heftig ook. Met een emmertje in de buurt ging ik naar mijn bank. Enorme krampen gingen door mijn buik. Nog maar eens naar de wc. Met het restje energie dat ik nog had, ging ik een kruik vullen met heet water. Met deze op mijn buik, de emmer binnen handbereik en een dekentje over me heen ging ik op mijn bank liggen. Ik voelde me beroerd, verrot, zweette me te pletter, had enorme buikpijn en vroeg me af of dit gevoel ooit weer over zou gaan.
Gelukkig viel ik in slaap. Vol verwarde dromen.

Twee uur later werd ik wakker. Het koortsgevoel was weg. De misselijkheid een stuk minder. De buikkrampen waren minder heftig.

Terwijl ik later op internet wat symptomen aan het bekijken was van voedselvergiftiging, besefte ik me dat die twee eieren die ik de avond ervoor had gekookt, toch langer in mijn koelkast lagen dan ik in eerste instantie had gedacht...

Het was druk in de stad.
De kermisgeluiden drongen zich aan iedereen op. Jonge mensen die toch iets moesten doen om geld te verdienen, stonden op een strategische plek terwijl ze het een of ander aan probeerden te smeren aan iedereen die ze per ongeluk aankeek. De vrouw met de tamboerijn in de hand, zat op haar vaste plekje op een krukje een soort van liedjes te spelen. Een groepje scholieren liep ietwat onzeker, maar druk doende dat te verbloemen, kauwend op chips of chocola door de straten. De man die altijd in vuilnisbakken zoekt, maar er verder wel helder en vooral altijd bruinverbrand uitziet, liep glimlachend voorbij. Het gezinnetje liep stilzwijgend naast elkaar. Zij achter de buggy. Hij met alle tassen vol nieuwe aankopen.
Ieder met zijn eigen verhaal en eigen gedachten.

Terwijl mijn modem stuk was en ik ondertussen offline een leuk, gezellig, dansend en langgerekt uitgaansweekend aan het beleven was, is stilzwijgend mijn twee-jarig jubileum voorbij gegaan.
Twee jaar deze site alweer dus.
Twee jaar waarin er vanalles en niets lijkt veranderd.
Benieuwd hoe mijn leven en deze site er over twee jaar uitzien.

Gisteren was hier een upc-mannetje. Hij was in de weer met modems en kabels in wist me te melden dat het niet aan mijn modem lag, maar aan iets buiten in het kastje. Daar moest een buitenmonteur voor komen.

Vandaag waren hier twee upc-mannetjes. Die waren in de weer met modems en kabels en wisten me te melden dat mijn modem stuk was. Raar dat hun collega gisteren daar niet achter was gekomen. Gelukkig hadden zij een nieuw modem bij zich. Ze gingen in de weer met het nieuwe modem, een internetsite en hadden veel moeite om deze verbinding te laten maken. Ze vroegen zich lachend af of het spookte hier. Het liep allemaal niet zo voorspoedig zoals gewoonlijk. Er werd aangezet, uitgezet, reset, gecontroleerd en uiteindelijk is het gelukt: ik had weer internetverbinding.

De ene vroeg zich af of ik niet veel vaker slechte internetverbinding had gehad eigenlijk, want ik bleek een slecht modem te hebben.
Ja, dat had ik, maar ik had altijd gedacht dat het aan mijn oude, trage computer lag. Niet altijd dus.

Net zette ik mijn tv aan en zappend langs diverse zenders bleek er ineens nog een probleem opgelost te zijn. Al sinds ik me kan herinneren doen niet al mijn tv-zenders het even goed. Sommigen doen het goed, anderen hebben ruis.
Daar was ik aan gewend, het is een oude televisie, het is niet anders.
Het kan dus wel anders. Nu ik een nieuw modem heb, zijn al mijn tv-zenders ineens weer scherp.

Een paar dagen zonder internet heeft me een sneller modem en scherpe tv-zenders opgeleverd.
Een mooi voorbeeld hoe er soms goede dingen voortkomen uit dingen die slecht leken te zijn.