Ik zeg het al een tijdje voor de gein, maar de laatste tijd is het echt altijd waar.
Als er een jongen is die ik wel enigszins tot heel interessant vind, heeft hij altijd minstens een van de volgende eigenschappen:
Hij is 21.
Hij is homo.
Hij is bezet.
Toch typisch.

Na een enerverend msn-gesprek over kiezen en keuzes maken -wat mijn thema van de afgelopen dagen lijkt te zijn geworden- had ik inspiratie voor een mooi stukje over kiezen. Dat een mens altijd keuzes heeft.
Dat niet altijd zo ziet.
En zich te snel laat weerhouden door allerlei obstakels in de hersenpan in plaats van ergens voor te kiezen.

Maar de inspiratie was verdwenen toen de telefoon ging en mijn voormalige supervisor van mijn afgelopen baan -aan de telefoon bij de zorgverzekeraar- me toesprak.
Dat de markt veranderd is en ik via het uitzendbureau meteen daar aan de slag zou kunnen.
Als ik zou willen.
Hij had gehoord dat ze mensen zochten, had toentertijd zijn best gedaan om me daar aan het werk te houden en vandaar dat hij me nu belde.

Positief voor mij dat ik zo'n indruk heb gemaakt op hem.
Maar ik heb er toen wel voor gekozen om nooit, maar dan ook nooit meer dit soort werk in zo'n groot bedrijf te doen.
En dan komt het ineens wel weer op mijn pad
Keuzes, kiezen, het blijft maar doorgaan altijd.

Na weer zo'n dag die voorbij kabbelt en waar weinig uit mijn handen leek te komen, belande ik op een terras met een vriendin.
Het gesprek ging ineens over doelen.
Ze beseffen, nastreven, er voor gaan, actie ondernemen, zelf het heft in eigen hand nemen, redenen waarom het tot dusver zo stuurloos ging altijd en dus ook zonder enigszins gewenst resultaat.
Confronterend en hoopgevend.
In de warme avond, op het fijne zithoekje van een terras.

Ik kan mijn draai niet vinden.
Ik zit niet zo in mijn hum.
Schijnbaar onbenullige dingen nestelen zich vast in mijn herhalende overpeinzingen.
Muziek doet me goed en maakt me raar tegelijk.
Ben niet vooruit te branden.
De dingen die ik eigenlijk moet doen, lijken een berg die niet te beklimmen valt.
De grootse plannen die ik soms kan hebben, lijken even niet binnen handbereik.
Kiezen tussen vanalles en nog wat lijkt helemaal een ondoenbare opgave.

Ik hoop maar dat het door het weer komt.
Anders ben ik er mooi klaar mee.

Je kent het wel.
Dat je iets in je ooghoeken lijkt te zien, je kijkt en er niks te zien valt.
Dat je weet dat er niks te zien valt, omdat de enige levende wezens in huis jezelf en je vogel in een kooi zijn.
Meestal is het dan ook een speling van het licht of de tv of iets dergelijks.
Gisteren had ik zoiets en ik keek achter.
En zag ineens zowaar een kat door mijn huis lopen!
Na een kleine, lichte, verbaasde schrik zetten mijn hersenen snel wat informatie op een rij, zodat het allemaal minder onlogisch was.
Mijn bovenbuurman heeft een kat en met dit warme weer staan veel deuren open. Zoals die van hem. Zoals de tussendeuren op de gangen. Zoals mijn eigen voordeur die uitkomt op de galerij.
En zo zit er ineens een kat in je huis. Die het zelf allemaal reuze interessant vond en alleen wegging omdat ik hem naar buiten heb gedraagt. Omdat dat me het beste leek voor de kat, de buurman en mijn vogel.

Maandag. De maandag na een week feest in de stad.
Het gewone leven begint weer.
In mijn geval houdt dat in, dat ik verder kan zoeken naar een invulling van dat leven.
Ideetjes zaten in mijn hoofd. Nieuwe ideetjes zijn er bij gekomen.
Herinneringen van de afgelopen week komen te pas en te onpas voorbij dwalen.
Aan bepaalde gesprekken die terug komen, mensen die ik heb leren kennen, grapjes die herleefd worden, gevoelens die op een andere plek vallen, gebeurtenissen die terug herleid worden in mijn hoofd.
Ho. Pas op de plaats.
Het gewone leven moet weer beginnen.
Ik ben alleen beetje kwijt wat het gewone leven in hoort te houden bij mij..

Moe is een woord. Helemaal op is ook van toepassing.
Het hoofd bomvol met herinneringen aan muziekjes, gesprekken, fijne hangmomenten, zweten, dansen, nieuwe mensen, Zweedse gesprekjes, weerzien met bekenden, waaien met een waaier, ijsjes eten, veel water drinken, slenteren door de stad, niet zoveel slapen, hangen in het park.
De zomerfeesten waren dit jaar van een memorabel soort.
Het echte bijkomen zal in een van deze dagen langzaam gebeuren.

Geen vierdaagse meer dus.
De vierdaagsefeesten gaan wel door.
Ik vind het maar moeilijk te bevatten.
Ontzettend erg voor vrienden en familie voor de overledenen.
En verder dwaalden mijn gedachten vannacht tijdens het dansen af naar: de overige wandelaars; de dorpjes waar de wandelaars altijd doorheen lopen en waar van alles georganiseerd was; nou ja, en alles en iedereen die de vierdaagse nu ineens moet missen.

Zomerfeesten dus.
De wandelaars wandelen zich vanaf vandaag vier dagen in het zweet door de regio.
Anderen zijn zeven dagen aan het feesten.
Of zes, in mijn geval van op vakantie te zijn geweest.
Al jaren opperen we voor een nachtmedaille, al dat uitgaan is ook een prestatie op zich.
En leuk!
Allemaal bekenden, overal bandjes, dj's, iedere avond er een ander feestje van maken.
Een groot, gezellig weekend dat voor de verandering eens heel lang duurt.
Op hele late nachten worden zelfs de wandelaars in de ochtend uitgezwaaid.
Voor de fitheid is het allemaal wat minder.
Voor de portemonnee ook.
Maar tsjonge, jonge het is ieder jaar weer zo leuk, zo leuk!

"Dit had best allang uitgevonden mogen worden":

Een hulpmiddel zodat je zelf zonnebrand of aftersun op je rug kan smeren.
Gouden handel lijkt me zo.
Doe mij er maar een.

Twee weken kneuteren op de camping in Frankrijk zijn voorbij.
Sinds een uur of twee ben ik weer in mijn eigen huisje: de was zit in de machine, de post is doorgelezen, vele mails en sites zijn bekeken, liedjes zijn geluisterd, mensen gesproken via telefoon of msn. Beetje bij beetje begin ik ook in gedachten terug te komen naar het hier en nu.

Het daar en toen was leuk, gezellig en interessant. Een gezelschap van 4 mensen met andere vakantieachtergronden, verwachtingen en interesses. Wat de hele vakantie goed samen bleek te gaan, maar tussendoor wel her en der tot een opgetrokken wenkbrauw of zucht van ergernis of verbazing heeft geleid.

Het was voor een alleenstaande en alleenwonende als mij heel boeiend om even in gezinsvorm te leven, met alle voor- en nadelen die daar bij horen. Van het gezelschap bleek ik het meeste de ochtendmens te zijn - terwijl ik dat gewoonlijk niet ben-, zodat ik de dagelijkse gang voor brood naar de campingwinkel en het eerste rondje wandelen met de hond op me nam.

Genietend en observerend heb ik de andere gezinnen en kinderen en ouders gadegeslagen. Boeiend om te zien hoe het allemaal in elkaar steekt, hoe raar sommige ouders deden, hoe grappig andere ouders met hun kinderen omgingen. Hoe de kinderen en de jongeren met elkaar omgingen en elkaar leerden kennen. Een interessant mensenspel om te observeren, tussen het zwemmen, zonnen, lezen en luieren door.

De vakantie is voorbij, de herinneringen en foto's blijven en mijn lichaam en geest maken zich langzaam klaar voor het volgende leuks: de Nijmeegse Zomerfeesten zijn begonnen!