De volgorde van mijn gedachten als ik mensen zie lopen die hardop praten terwijl er niemand naast ze loopt:

Dat ze het tegen mij hebben.
Zo nee.
Dat ze gek zijn en in zichzelf praten.
Indien nee.
Dat ze aan het bellen zijn middels zo?n ?ber-handige koptelefoon met microfoontje eraan.
Indien ja.
Dat het toch ook triest is als je jezelf de hele dag zo afsluit van het leven om je heen omdat je zo nodig de hele tijd moet bellen.